37. Βραδινή βόλτα στην πόλη...

Ένα βράδυ, που έκανε και ψύχρα, φορέσαμε με τον Πάρη τις καπαρντίνες μας και βγήκαμε να περπατήσωμε, περνώντας δε από κάποιο σκοτεινό σημείο πήδηξαν στην πλάτη μας δύο γιαπωνέζες, πεταλούδες της νύχτας. Με μιας ο Πάρης μου φώναξε «Νίκο πρόσεχε τα λεφτά σου» νομίζοντας πως τα είχα στην καπαρντίνα μου. Κουνώντας τα σώματά μας δεξιά κι’ αριστερά δυσκολευόμασταν να απαλλαγούμε, διότι είχαν τυλίξει τα πόδια τους στους γοφούς μας, οπότε σφίγγοντας τους τρυφερούς καρπούς των χεριών τους με τα δικά μας βουνίσια και γυμνασμένα χέρια, αναγκάστηκαν να κατεβούν από τις πλάτες μας και να το βάλουν στα πόδια.

36. Στη Γιοκοχάμα

Χάρτης της Ιαπωνίας

Οι Ιάπωνες είχαν την τακτική ένας ή δύο ή και περισσότεροι υπάλληλοι σε κάθε σιδηροδρομικό σταθμό να αναγγέλουν το όνομα του σταθμού με δυνατή φωνή για τους αφηρημένους και η αναγγελία αυτή γινόταν τραγουδιστά. Έπρεπε να έχεις εξασκημένη ακοή για να καταλάβεις την ονομασία του σταθμού στους οποίους δεν θυμάμαι να είδα καμμιά πινακίδα γραμμένη στα αγγλικά. Ίσως απεχθάνονταν το κάθε τι αμερικάνκο λόγω της πρόσφατης ήττας των. Ευτυχώς είχα προσκολληθεί στον Πάρη που ερχόταν για δεύτερη ή τρίτη φορά στη Γιοκοχάμα.

35. Στο Τόκυο

Στο Τόκυο

Σε κάθε αξιωματικό και οπλίτη εχορηγείτο ύστερα από εκτίμηση των επιχειρησιακών υποχρεώσεων του τάγματος, κανονική άδεια για το Τόκυο της Ιαπωνίας. Για τους αξιωματικούς η διάρκειά της ήταν ένας μήνας. Για τους οπλίτες δεν θυμάμαι πόση ήταν. Έτσι ήρθε και η δική μου σειρά. 

34. Πάσχα στην Κορέα

Επειδή τα GMC και τα τζιπ που μας εφοδίασαν όταν η πρώτη αποστολή έφτασε στην Κορέα (Νοέμβριος 1950) δεν επαρκούσαν και το αίτημα συμπληρώσεως αυτών απερίπτετο από τους αμερικανούς, οι αρμόδιοι επί της κινήσεως αυτών, εν αγνοία βεβαίως του εκάστοτε διοικητού, με τους οδηγούς τους, σε κάθε παρουσιαζόμενη ευκαιρία έφερναν στον όρμο αυτοκινήτων κανένα GMC και τζιπ κλεμένα από αμερικανική μονάδα στα οποία έβαζαν τα διακριτικά του τάγματος (αριθμό και την ελληνική σημαία) κρατώντας ιδιαίτερο πίνακα γι’ αυτά. Έτσι όσο τουλάχιστον έμεινα εγώ στην Κορέα, τα GMC έφθασαν τα ογδόντα και τα τζιπ τα εξήντα. ΄Οποιος αξιωματικός χρειαζόταν αυτοκίνητο του διετίθετο και κανένα από αυτά δεν παρέμενε ακίνητο χάρη στην αφθονία των ανταλλακτικών που παίρναμε, με χρέωση βέβαια του Ελληνικού Κράτους και τις τεχνικές γνώσεις του Ανθυπασπιστού και φίλου μου Ρ. Ευ. που στο άκουσμα της λειτουργούσης μηχανής καταλάβαινε αν έχει βλάβη και σε ποιο σημείο της. 

33. Διαλεύκανση υποθέσεων

Ένα παρόμοιο γεγονός έγινε μετά δίμηνο περίπου από άνδρες του λόχου μεταφορών ή του συνεργείου επισκευής οχημάτων μας. Η καντίνα του τάγματος δεν διέθετε προς πώληση ραδιόφωνα. Τα μικρά τρανζίστορ ήταν τότε άγνωστα. Περιήλθε στο τάγμα η πληροφορία ότι στρατιώτες του παραπάνω τμήματος είχαν ραδιόφωνα με κεραία. Διατάχθηκα από το διοικητή να ερευνήσω το θέμα. Σε ένα μήνα μάζεψα περίπου πενήντα ραδιόφωνα, όλα κατασκευής εργοστασίου «Χάλικραφτ». Σε ποιά όμως μονάδα έπρεπε ν’ αποδοθούν;

32. Ο μικρός Κιμ

Όπως σε κάθε πόλεμο, έτσι και σ’ αυτόν της Κορέας, γύρω από το στρατόπεδο μαζεύονταν αγόρια 10-15 ετών, ορφανά και με κουρελιασμένα ρούχα, περιμένοντας την ευαισθησία κανενός στρατιώτη να τους δώσει κάποιο αποφάγι ή κάποιο περίσσευμα από το συσσίτιο. Αρκετά από αυτά είχε μαζέψει το τάγμα, πιστεύω με δική του πρωτοβουλία και τα διασκόρπισε στους λόχους, στο συνεργείο, στο μαγειρείο κ.λπ. για βοηθητικές υπηρεσίες εξοικονομώντας έτσι μαχίμους στρατιώτες. Πέραν αυτού επέτρεψε και στους αξιωματικούς να τα χρησιμοποιούν σαν υποκόμους των που ήταν αναγκαίοι για την επιμέλεια ορισμένων υπηρεσιών των π.χ. για τη φροντίδα καθαριότητος αυτού και του καταυλισμού του, μεταφορά των αποσκευών του κ.λπ. Όλα αυτά τα παιδιά γρήγορα έμαθαν ελληνικά, ήσαν πάντα πρόθυμα και υπάκουα χωρίς να δημιουργούν πρόβλημα, γι’ αυτό και ήταν αγαπητά. 

31. Η ζωή μου στην Κορέα

Με τις καταστροφές που άφησαν οι Βορειοκορεάτες, το σιδηροδρομικό δίκτυο είχε παραλύσει. Έτσι, ώσπου να φθάσω στον καθορισθέντα σταθμό, ταξίδευα κλεισμένος στο φορτηγό βαγόνι δύο ημερόνυχτα. Ευτυχώς υπήρχε η σουλτανίνα και οι παρατεταμένες στάσεις του τραίνου κι’ έπινα σ’ αυτές λίγο νερό. Όταν με κοίταζε κανένας Νοτιοκορεάτης περίεργα, του έδειχνα τον αριστερό μου ώμο, όπου υπήρχε ένα τετράγωνο πανί στο οποίο ήταν κεντημένη η σημαία μας και πάνω απ’ αυτή, μέσα σε ιδιαίτερο παραλληλεπίπεδο ύφασμα, κεντημένες στα Αγγλικά οι λέξεις «Ελληνικές εκστρατευτικές δυνάμεις» κι’ όσοι ήταν αγράμματοι απορούσαν για το τι ήταν αυτό που τους έδειχνα, οι εγγράμματοι όμως Νοτιοκορεάτες που ήξεραν ή έμαθαν μερικά Αγγλικά από την έναρξη του πολέμου στη χώρα τους, που πρώτοι οι Αμερικανοί αντιστάθηκαν στους εισβολείς, μόλις διάβαζαν τις πάνω από τη σημαία μας λέξεις έδειχναν τον σεβασμό τους σε μένα τον Ανθυπασπιστή με τις σαρδέλλες στις επωμίδες του, δηλαδή τον φέροντα την τελευταία βαθμίδα στην ιεραρχία των Ελλήνων αξιωματικών του στρατεύματος.

29. Η ζωή στο καράβι

Το καράβι είχε ναυπηγηθεί, προ του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ως σιτοκάραβο και το είχαν μετατρέψει σε οπλιταγωγό. Πριν από μας, είχε παραλάβει Βέλγους και Ολλανδούς και θα επιβίβαζε στρατιώτες και του Σιάμ που προορίζονταν κι αυτοί για την Κορέα. 

Ξυπνήστεεεεεεεεε!!!!!!! 
Άντε και καλό... βόλι...