79. Υπηρεσία μου στην ΑΣΔΕΝ

      Διοικητής στην ΑΣΔΕΝ ήταν ο αντιστράτηγος Μαρκ. Σπυρίδων. Η ΑΣΔΕΝ στεγάζονταν τότε στην οδό Πιττακού, απέναντι από τις στήλες του Ολυμπίου Διός και είχε την ευθύνη φυλάξεως και των Δωδεκανήσων, που ήταν η πλέον ευαίσθητη περιοχή. Εδώ η υπηρεσία μου ήταν καθαρά δικαστική εξ αιτίας της οποίας και πήγαινα τακτικά στη Ρόδο και Κω. Οι μεγάλες δίκες κατά των πρωταιτίων της 21ης Απριλίου δεν είχαν αρχίσει, πλην μερικών δευτερευουσών.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη...

Καλό καλοκαίρι...

78. Διαρκές Στρατοδικείο Κοζάνης

     Τις πρώτες ημέρες της προεδρίας μου στην Κοζάνη, ήρθαν τρεις ή τέσσερις δικογραφίες που αφορούσαν Ιεχωβάδες. Παρήγγειλα την κατ' απόλυτη προτεραιότητα περαίωση των νομίμων διαδικασιών και την παραπομπή τους σε δίκη. Έτσι σε 15 ημέρες, παρουσιάστηκαν, προφυλακισμένοι όντες, στο ακροατήριο του Στρατοδικείου το οποίο και καταδίκασε τον καθένα σε κάθειρξη 20 ετών και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για 5 χρόνια. Βέβαια, άσκησαν έφεση στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο το οποίο μείωσε μόνο την ποινή από 20 σε 5 χρόνια. Είχα ιδιαίτερη μέριμνα στην πρόληψη και την ταχύτητα εκδικάσεως των κατηγοριών, κι αυτό το πέτυχα απόλυτα σε συνεννόηση με τον Σωματάρχη που εξέδωσε σχετικές διαταγές π.χ. όλες οι αποφάσεις του Στρατοδικείου κοινοποιούνταν στις μονάδες, οι οποίες στις πρωϊνές αναφορές τους ενημέρωναν τους στρατιώτες τους για τις συνέπειες της όποιας κολασίμου πράξεως του Σ.Π.Κ., με συνέπεια να ελαττώνεται κάθε μήνα ο αριθμός των εισερχομένων δικογραφιών.

77. Νέα υπηρεσία μου στην Κοζάνη

    Πριν από μένα, Πρόεδρος στο στρατοδικείο ήταν ο αντισυνταγματάρχης Διγ., άπειρος τελείως στη διοίκηση μονάδος, με συνέπεια να δημιουργηθούν φατρίες στο προσωπικό, υποβλέπουσες και κατηγορούσες η μία την άλλη, με τη συμμετοχή και του γραμματειακού προσωπικού. Την κατάσταση αυτή αντιλήφθηκα αμέσως και συγκέντρωσα το σύνολο του προσωπικού, καυτηρίασα την όλη κατάσταση και τελειώνοντας δήλωσα ρητά, ότι δεν επιτρέπω τα κοτσομπολιά μεταξύ τους, ότι απαγορεύω σε οιονδήποτε να μου αναφέρει οτιδήποτε για κάποιον προφορικά κι αν, παρά ταύτα, αντιληφθώ κάτι για κάποιον θα τον τυλίξω σε ένα χαρτί, από το οποίο θα ξετυλιχθεί με την οριστική του απομάκρυνση από την υπηρεσία. Αυτό ήταν, σταμάτησαν τα κοτσομπολιά και τα σούρτα-φέρτα από γραφείο σε γραφείο.

76. Ὲπιστράτευση

Στην Ελλάδα οι λογοκρινόμενες εφημερίδες της 20-7-1974 δεν γράφουν τίποτα για την εισβολή όταν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου την ίδια μέρα η ειδησεογραφία είναι πλήρης !

     Τον Ιούλιο του 1974 πήρα κανονική άδεια και κατέβηκα στον Πειραιά με τη γυναίκα μου να πάμε στη Χίο. Μπαίνοντας στο καράβι, άκουσα από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου ότι κηρύχθηκε γενική επιστράτευση και καλούνταν οι αξιωματικοί να παρουσιαστούν στις μονάδες τους. Έβγαλα έξω από το καράβι το αυτοκίνητο, πήγα τη γυναίκα μου στο σπίτι και παρουσιάστηκα στον Πρόεδρο του Ναυτοδικείου, ο οποίος φανερά συγκινημένος μου έδωσε επί αποδείξει τον φάκελο "Γ". Το περιεχόμενο του φακέλου αυτού συντάσσεται από την αρμόδια υπηρεσία επιστρατεύσεως, είναι άκρως απόρρητο και σφραγισμένος όπως είναι ακολουθεί τον αξιωματικό μέχρις ανακλήσεώς του από την υπηρεσία συντάξεώς του.

75. Υπηρεσία μου στην Αθήνα και Πειραιά

    Ανέφερα παραπάνω ότι η μετάθεσή μου στην Αθήνα ήταν δυσμενής. Για τους μη γνωρίζοντες τη στρατιωτική ζωή των αξιωματικών της εποχής εκείνης, εξηγώ γιατί τη μετάθεσή μου στο Στρατοδικείο της πρωτεύουσας την θεωρώ δυσμενή. 

74. Υπήρχαν και άνθρωποι...

Η είσοδος στον χώρο του  Πανεπιστημίου.

      Αγαθή ανάμνηση από την περίοδο της αργίας μου είναι του Θρακός εισαγγελέα Πρωτοδικών Πεγιάδη Μενελάου και του καθηγητή της νεώτερης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αειμνήστου μου Στεφάνου Παπαδόπουλου και των ιδιωτών Καμπέρη Ιωάννη (http://www.philanthropinos.gr/taytotita/kamperis4.html) και Νικολάτου Σάββα, που συχνά- πυκνά με έπαιρναν με τη γυναίκα μου και πηγαίναμε σε κάποια γνωστή ταβέρνα κάνοντας έτσι εμφανή την παρουσία μου ωσάν να μη συμβαίνει τίποτε. 

73. Οι υποθέσεις που θυμάμαι... Ε'

     Ο στρατιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός Ιωαννίνων στεγάζονταν στο υπόγειο του κτιρίου του Στρατοδικείου κι αυτό είχε σαν συνέπεια να υπάρχει κάποια επαφή μου με το προσωπικό του. Μετά δεκαήμερο περίπου, έρχεται στο γραφείο μου, απρόσκλητος, ο ανθυπασπιστής του σταθμού, υπεύθυνος των εκπομπών και κρατώντας ένα μικρό φορητό μαγνητόφωνο, περιχαρής, μου ανήγγειλε ότι «ακούγεται το αμήν» που εκστόμισα στην Κόνιτσα.

72. Οι υποθέσεις που θυμάμαι... Δ'

Θ. Το γραφείο μου στο στρατοδικείο βρισκόταν στο ισόγειο, νεόδμητου κτιρίου και στο παραδίπλα απ’ αυτό ήταν το γραφείο της θρησκευτικής υπηρεσίας της Μεραρχίας με διευθυντή έναν ευτραφή αρχιμανδρίτη. Δεν γνωρίζω με διαταγή τίνος, καταγράφηκαν οι πεσόντες στην Ήπειρο κατά τον Ιταλοελληνικό πόλεμο και τα μεν κόκκαλα των γνωστών τέθηκαν σε ειδικά μεταλλικά κιβωτίδια με το όνομα του καθενός, των δε αγνώστου ταυτότητος, σε μικρά ατομικά πλαστικά σακκουλάκια. Όλα αυτά φυλάσσονταν στο κενοτάφιο της βάσης του αγάλματος «Στρατιώτης της Πίνδου» στο Καλπάκι, ενώ οι πίνακες των γνωστών νεκρών ετηρούντο από τον αρχιμανδρίτη της Μεραρχίας.