Οσμές, αναθυμιάσεις και αρώματα της αρχαιότητας

Ο άνθρωπος περιβάλλεται από οσμές και η όσφρηση έχει ένα ιδιαίτερο στοιχείο αναγνώρισης της πραγματικότητας, λειτουργεί σα σύνθημα, και η διάσταση του στιγμιαίου συντελεί στη ένταση του βιώματος. Η όσφρηση κατέχει στο αριστοτελικό σύστημα των πέντε αισθήσεων τη τρίτη θέση μετά από την όραση και την ακοή, τις κυρίως γνωσιολογικές αισθήσεις. Σε έκθεση που έγινε αρκετά χρόνια πριν, το επιστημονικό πείραμα ήταν, αριστοτελικά διατυπωμένο, μία μετάβαση εις άλλο γένος, δηλαδή, με βάση τη γνωσιολογία, κείμενα και αντικείμενα, μεταφέρεται ο  επισκέπτης  μέσω της φυσιολογίας, της οσφρήσεως, στις συνθήκες ζωής των ανθρώπων της Αρχαιότητας και αναβιώνει την Αθήνα και τη Ρώμη. Η αναπαραγωγή του κοσμητικού περιβάλλοντος της Αθήνας ήταν ένα πρωτότυπο επιχείρημα της αντιμετώπισης της κλασικής Αρχαιότητας και συγχρόνως πρωτότυπη εκδήλωση μουσείου. Με την υπάρχουσα συλλογή ελληνικής και ρωμαϊκής προελεύσεως και έρευνα γύρω από ένα ανθρωπολογικό θέμα, την αίσθηση της όσφρησης, παρείχε το μουσείο επιστημονική γνώση στο ευρύτερο κοινό και μία νέα αντίληψη της Αρχαιότητας. Και αυτό γιατί η οσμή συνδυάζει την αισθηματική διάσταση του ευχάριστου ή δυσάρεστου, τη πολιτισμική διάσταση των κανόνων της ευωδίας ή δυσοσμίας και την κοινωνική διάσταση του περιβάλλοντος των ανθρωπίνων επαφών.

Είμαι ελεύθερος;

Λατρεύω την ελευθερία, αλλά θα ήθελα να τη βρίσκω πάντοτε θρονιασμένη ανάμεσα στη δικαιοσύνη και τον ανθρωπισμό». Αυτή η φράση αποτελούσε το έρμα των πεποιθήσεων του Αδαμάντιου Κοραή σχετικά με τη σημασία της ελευθερίας. Ο σημαντικότερος για πολλούς εκπρόσωπος του Nεοελληνικού Διαφωτισμού είχε βαθύτατα κατανοήσει πως η έννοια της ελευθερίας από μόνη της δε σημαίνει και πολλά πράγματα.
Αρχικώς φαίνεται αυτονόητη η εννοιολογική οριοθέτηση του προκείμενου όρου. Η ενδελεχέστερη όμως παρατήρηση ενός μέσου λογικού ανθρώπου θα αναδείξει ότι η ελευθερία δεν αποτελεί παρά μια πολυσυλλεκτική έννοια, της οποίας τα συστατικά στοιχεία, οι προϋποθέσεις ύπαρξής της κοντολογίς, σπάνια συναντώνται παράλληλα και στον αρμόζοντα, ιδανικό βαθμό. Ελευθερία συνεπώς δε σημαίνει απλώς το αντίθετο της υποδούλωσης, αλλά το πλησιέστερο συνώνυμο του ατομικού και κοινωνικού ιδεώδους.
«Είμαι πραγματικά ελεύθερος, σημαίνει μπορώ. Η δυνατότητα να κάνω αυτό που θέλω, να η ελευθερία μου! Υπάρχει όμως μια αναγκαιότητα στη βούλησή μου, αλλιώτικα θα ήθελα χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, πράγμα αδύνατο[...]Ό,τι γίνεται είναι απόλυτα αναγκαίο. Δεν υπάρχει ενδιάμεσο μεταξύ αναγκαιότητας και τύχης. κι όπως το ξέρετε, η τύχη είναι ανύπαρκτη, άρα ό,τι συμβαίνει είναι φυσικά αναγκαίο[...] Στο βάθος, τι άλλο είναι ο καταναγκασμός παρά μια αναγκαιότητα που γίνεται αντιληπτή, κι η αναγκαιότητα, ένας καταναγκασμός που περνάει απαρατήρητος[...] "Ducunt, volentem fata, nolentem trahunt" (μτφρ: η μοίρα οδηγεί όποιον εκούσια την ακολουθεί, σέρνει όποιον αντιστέκεται - Σενέκας)».

Η Αληθινή Αξία του Δαχτυλιδιού

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού: ''Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νοιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;''

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: ''Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως...'' και ύστερα από μια παύση συνέχισε : ''Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.''

''Ε… μετά χαράς, δάσκαλε'' είπε διστακτικά ο νεαρός, νοιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.

''Ωραία'' συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας :''Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.''

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό. Όταν το παιδί έλεγε ''ένα χρυσό φλουρί'' άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά – και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα – , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω. Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στην κάμαρη. ''Δάσκαλε'' είπε, ''λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.''

''Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε'' απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. ''Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού.
Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.''

Ο νεαρός καβάλησε το άλογο κι έφυγε πάλι. Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί: ''Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.''
''Πενήντα οχτώ χρυσά;'' φώναξε το παιδί. ''Ναι'' απάντησε ο κοσμηματοπώλης. ''Βέβαια, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον…'' Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

''Κάθισε'' του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. ''Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ΄ εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;'' Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού.

Είσαι φτιαγμένος από ταλέντα, σοφία και αγάπη. Είσαι όλα όσα αναζητάς, τα έχεις όλα μέσα σου. Ποτέ δεν μας χαρακτηρίζει αυτό που μας κάνουν οι άλλοι, μας χαρακτηρίζει αυτό που επιστρέφουμε εμείς στους άλλους. Αν έχω την πεποίθηση ότι δεν αξίζω, τότε το υποσυνείδητό μου θα κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει αυτή μου την πεποίθηση.

Είναι αναγκαίο να αλλάξουμε τις περιοριστικές μας πεποιθήσεις, γιατί μας κοστίζουν πολύ πόνο. Οι πεποιθήσεις μας γίνονται συναισθήματα, τα συναισθήματα γίνονται συμπεριφορές, οι συμπεριφορές φέρνουν αποτελέσματα.

Για να αλλάξουμε τα αποτελέσματα που παίρνουμε από τις πράξεις μας, χρειάζεται να αλλάξουμε τις πεποιθήσεις που έχουμε. Αντί να ζητάμε την αποδοχή από τους γύρω μας, χρειάζεται να δώσουμε εμείς οι ίδιοι την αποδοχή στον εαυτό μας, όχι όταν θα αποκτήσουμε χρήματα, όχι όταν θα πετύχουμε εκείνο ή το άλλο, αλλά ΤΩΡΑ έτσι όπως ακριβώς είμαστε αυτή τη στιγμή, να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και αν το κάνουμε αυτό, τότε και οι άλλοι γύρω μας θα αρχίσουν να μας δείχνουν την αποδοχή τους. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

Χόρχε Μπουκάι ''Να σου πω μια ιστορία'

Ιούνιος ο Θεριστής

"Θεριστή, μήνα που θα ωριμάζουνε τα καλαμπόκια στα περβόλια" (Άρης Δικταίος) "άπαυτος νάναι ο θερισμός κι άσωτος κι άγιος τρύγος" (Μ. Αυγέρης).
Ο "μήνας που τρέφει τους ένδεκα"... Γιατί δεν ήταν λίγα τα σπίτια που κράταγαν εργάτες όλον τον χρόνο (σόγαμπρους), μόνο και μόνο για να τους χρησιμοποιήσουν αυτόν τον κρίσιμο μήνα, που θα βγει το σιτάρι της χρονιάς.

Ιούνιος ή Ιούνης ή Γιούνης < λατ.Junius<από τη ρωμαϊκή θεά Juno, την οποία γιόρταζαν τις μέρες του και η οποία ταυτίζεται με την Ήρα.
Στις Κυκλάδες τον λένε και Ερινιαστή ή Ορνιαστή ή Απαρνιαστή, επειδή τις μέρες του μπολιάζουν τις αγριοσυκιές με ερινούς ή ορνούς (=τα αγριόσυκα που τις γονιμοποιούν με τα μαμούδια τους). Στην Πελοπόννησο, την Καππαδοκία κ.α. τον λένε και αηγιάννη ή Αηγιαννίτη, από τη γιορτή του άη Γιάννη του Κλήδονα. Οι Κυκλαδίτες, οι Δωδεκανήσιοι και οι Κρητικοί τον λένε Πρωτογιούνη - Πρωτογιούλη, και τραγουδούν:

Σαν έπαιζες και χόρευες τον Πρωτογιούλη μήνα,

άμε τώρα χόρευε να σου περνά η πείνα.           

[Τάματα και Αναθήματα, Γ. Λεκάκη, εκδ. Γεωργιάδης, 2001]                  

Ευχές και κατάρες στα ομηρικά έπη

Η πρώτη ραψωδία της "Ιλιάδας" μας περιγράφει τα αποτελέσματα μιας κατάρας. Ο Χρύσης, ιερέας του Απόλλωνα, αδικημένος από τους αρχηγούς των Ελλήνων (Δαναών), προσεύχεται στον Απόλλωνα και τον παρακαλεί ν' ακού6σει τις κατάρες του και να εκδικηθεί την αδικία που του έγινε: 
"... εάν σου έκτισα ναόν να χαίρετ' η καρδιά σου,
εάν ποτέ σου έκαψα μεριά καλοθρεμμένα
ταύρων κι ερίφων, τούτον μου τον πόθο τέλειωσέ μου
τα βέλη σου στους Δαναούς τα δάκρυά μου ας πλερώσουν".
Ευχήθη, κι ως τον άκουσεν ο Φοίβος ο Απόλλων
κατέβη από τες κορυφές του Ολύμπου θυμωμένος...
(Α 39-44 μτφ Ιακ. Πολυλά)

Οι κατάρες των ιερέων "πιάνουν". Η σύγχρονη αυτή πίστη έχει αρχαιότατες ρίζες. Όπως πιάνουν και οι κατάρες των γονιών, κατά τις διαχρονικές πίστεις. Το βλέπουμε αυτό ήδη στον Όμηρο. Ο Φοίνιξ αφηγείται στον Αχιλλέα την κατάρα του πατέρα του Αμύντορα:
"Το νόησε ο πατέρας μου κι επρόφερε κατάρα
στην κεφαλή μου, τες φρικτές καλώντας Ερινύες,
στα γόνατά του, σπέρμα μου ποτέ να μη καθίσει
κι ενέργησαν οι αθάνατοι την πατρική κατάραν
ο χθόνιος Ζευς κι η άσπονδη στον Άδη Περσεφόνη". [Ι, 453-457 μτφ Ι. Πολυλά)

Η αιτία της πατρικής κατάρας εδώ είναι άδικη.   Ο Φοίνιξ αναμίχθηκε στον έρωτα του πατέρα του για μια ωραία παλλακίδα, την οποία ο Αμύντωρ αγαπούσε και προτιμούσε από τη σύζυγό του και μητέρα του Φοίνικα. Παρ' όλα αυτά και πάλι η κατάρα "πιάνει", ως προερχόμενη από τον γονέα.

Οι άνθρωποι καταριούνται τους άσπλαχνους, τους ανελεήμονες, τους σκληρούς και απάνθρωπους. Από τα χρόνια του Ομήρου ως τις μέρες μας.
Στην Οδύσσεια βρίσκουμε χαρακτηριστικές περιπτώσεις:
Και τότες η κελάρισσα της κάνει η Ευρυνόμη
"Αν πιάσουν οι κατάρες μας, απ' αυτουνούς κανένας
να δει τη χρυσοθρόνιαστη δε σώνει την Αυγούλα". [ρ 495-497 μτφ. Αργ. Εφταλιώτη)
Όποιος μας φαίνεται άσπλαχνος κι' έχει άσπλαχνη τη γνώμη,
όλοι οι ανθρώποι και σα ζει τον καταριώνται ετούτον,
και σαν πεθάνει, τον γελούν και τον καταφρονούνε... [τ 329-331 μτφ. Αργ. Εφταλιώτη)

Ο Οδυσσέας ο ίδιος, που είχε την εύνοια των θεών και αποτελεί θετικό πρότυπο ήρωα στα ομηρικά έπη, είναι αποδέκτης κατάρας για σκληρή συμπεριφορά, όπως λ.χ. στην περίπτωση του Κύκλωπα Πολύφημου, του οποίου έβγαλε το μοναδικό μάτι και τον εξαπάτησε και τον ειρωνεύθηκε. Γι' αυτό ο Πολύφημος τον καταριέται να πάθει όσα έπαθε ή και χειρότερα ακόμα, επικαλούμενος τον θεό και πατέρα του Ποσειδώνα:
"Ω Ποσειδώνα βασταχτή της γης και μαυροχήτη

συνάκουσέ με, αν είμαι γιος και κύρης μου αν παινιέσαι,
κάμε ο Δυσσέας ο κουρσευτής να μη γυρίσει πίσω,
του Λαέρτη ο γιος, που βρίσκεται στο Θιάκι η κατοικιά του.
Κι αν είν' της μοίρας του γραφτό να δει τους ποθητούς του,
το σπίτι το καλόχτιστο και την πατρίδα εκείνος,
ας κακοφτάσει αργά, χωρίς κανέναν σύντοφό του
με ξένο πλοίο, και συμφορές να βρει στο σπιτικό του". [ι 527-534 μτφ Αργ. Εφταλιώτη]

Αλλά δεν καταριούνται μόνο τους άλλους οι άνθρωποι. Κάποτε οι τύψεις, οι ενοχές, οι συνέπειες των πράξεων είναι τόσο οδυνηρές, που οι ίδιοι καταριούνται τον εαυτό τους, ευχόμενοι να μην είχαν γεννηθεί ή να είχαν βρει το θάνατο σε στιγμή προγενέστερη από εκείνη για την οποία μέμφονται τον εαυτό τους. Η "ωραία Ελένη", η αφορμή των Τρωικών, του αίματος και των θανάτων βρίσκεται κατά τον Όμηρο σε τέτοια ψυχολογική κατάσταση:
"... Κι η Ελένη γλυκομίλητη του είπε: "Ανδράδελφέ μου,
ωιμένα της κακόπραχτης, της οργισμένης σκυλάς
αχ! την ημέρα που στο φως με έφερε η μητέρα,
να μ' είχε αρπάξει ανεμική κακή, να μ' είχε ρίξει
εις όρος ή στης θάλασσας το φουσκωμένο κύμα
να με ρουφήξει κι όχι αυτά που εγίνηκαν να γίνουν..." [Ζ 343-348 μτφ.Ι.Πολυλά]

Δεν εξαντλούνται βεβαίως, οι περιπτώσεις και τα αποτελέσματα κατάρας στα ομηρικά έπη με αυτά μόνο τα παραδείγματα. Είναι όμως ενδεικτικά ως προς το είδος των βλαβών που επιζητούν με τις κατάρες.
Ο Χρύσης ζητά τον θάνατο των αδικοπρακτών με τα βέλη - μιάσματα του Απόλλωνα που προκαλούν λοιμό.
Ο πατέρας ζητά την ατεκνία του γιου του.
Η Ευρυνόμη ζητά "να μη ξημερωθούν" οι μνηστήρες.
Ο Πολύφημος ζητά για τον Οδυσσέα "να μη σώσει να γυρίσει", ή αν αυτό δεν γίνεται, να γυρίσει μόνος, χωρίς συντρόφους και αγαθά και να βρει μεγάλα προβλήματα στο σπίτι του.
Η Ελένη ζητά με την αυτοκατάρα της "να μην είχε γεννηθεί", να την είχε "πάρει ανεμορρ(ι)πή" κ.λπ. 
Υπάρχει δηλαδή ομοιότητα με τις σύγχρονες, καθώς η κατάρα θέλει να πλήξει τα πολυτιμότερα αγαθά, που διαχρονικά είναι ίδια για τον άνθρωπο.

Όμως έχει και ευχές ο Όμηρος στα έπη του.
Ο Οδυσσέας και ο Διομήδης (προσ)εύχονται για τη νίκη τους και για τη γενναιότητά τους, τάζοντας θυσία στη θεά που προσδοκούν ν' ακούσει την ευχή τους:
"Ευχήθηκαν και απ' την θεά η ευχή τους εισακούσθη
και αφού την ευχήν έκαμαν εις του Διός την κόρην
βαδίζαν ως δύο λέοντες..." [μτφ. Ι. Πολυλά]

Εκτός από τις αυτοκατάρες βλέπουμε ότι υπάρχουν και ευχές υπέρ των ίδιων των ευχομένων. 
Η Πηνελόπη ύστερα από έναν ευτυχισμένο ύπνο εύχεται ο θάνατός της, όταν έρθει, να είναι το ίδιο ελαφρύς και γλυκός όπως εκείνος ο ύπνος:
" Ύπνος που μ' ηύρε μαλακός την κακοπαθιασμένη.
Μακάρι τέτοιο θάνατο να μού 'δινε η Παρθένα
η Άρτεμη που ολοζωής στα δάκρυα να μη λιώνω,
τις χάρες τις αρίθμητες ποθώντας του ακριβού μου
του αντρού, που απ' όλους ήτανε τους Αχαιούς ο πρώτος..." 
[σ 201-205 μτφ. Αργ. Εφταλιώτη]

Ευχές και κατάρες, πανάρχαια ανάγκη και πανάρχαια πρακτική του ανθρώπου, σε αμετάβλητη παρουσία ως τις μέρες της πιο πρακτικής τεχνολογικής εξέλιξης, ως τις μέρες μας. Επειδή οι ανάγκες, τα αισθήματα, οι επιθυμίες και οι φόβοι, βασικά συστατικά της ανθρώπινης ψυχοσύστασης, παραμένουν πρακτικώς αμετάβλητα...

[Ευχή και Κατάρα, του Γεράσιμου Α. Ρηγάτου, εκδ. Μύρτος, 2004]
                       

Η ηθική των ηλεκτρονικών ΜΜΕ

«Βλέπω, άρα εγκρίνω» 

---

Συγγραφή: Παναγιώτης Πέρρος (ΜΔΕ Ηθικής Φιλοσοφίας, Υπ. δρ. Φιλοσοφίας Παν/μίου Αθηνών)
Η οικοδόμηση μιας νέας πραγματικότητας
Οι τελευταίες δεκαετίες και η έξαρση της χρήσης των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης φέρνει διαυγέστερα στην επιφάνεια γνωσιολογικά και ηθικά προβλήματα, τα οποία μέχρι πρότινος, μολονότι υπήρχαν, δεν γίνονταν αμέσως καταληπτά από την απλή παρατήρηση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου. Τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης δρουν ως παράγοντες εμφατικοί κάποιων εγγενών προβλημάτων της ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά και της ατομικής ιδιαιτερότητας του κάθε πολίτη. Αυτή η θεώρηση από μόνη της ως ένα σημείο μπορεί να εκληφθεί από ορισμένους ως «απενοχοποιητική» για τα σύγχρονα ΜΜΕ, καθώς αυτά από μόνα τους δεν αποτελούν τη ρίζα των σημαντικότερων προβλημάτων μας. Ωστόσο, επειδή ακριβώς δρουν ως παράγοντες που δίνουν έμφαση στο κακό, κάνοντάς το χειρότερο, αλλά και στο καλό, κάνοντάς το καλύτερο, μας φέρνουν ξεκάθαρα ενώπιον των ευθυνών μας. Τώρα πλέον δεν έχουμε την πολυτέλεια να αγνοήσουμε προβλήματα που μέχρι σήμερα δεν θα μπορούσαν να μας αγγίξουν. Τώρα πλέον ο ηλεκτρονικός τρόπος επικοινωνίας απλώνεται σε πολλαπλούς τομείς της ζωής, σε ψυχαγωγία, καθημερινή πρακτική και εργασία, οδηγώντας μας σε προβληματισμό πάνω σε ζητήματα που μέχρι σήμερα δεν μας απασχολούσαν (Ariss et al, 2002). Πέρα από αυτό όμως, μήπως και η αλλαγή των διαστάσεων της αξιολογικής και περιγραφικής πραγματικότητας, αποτελεί στη βάση της ένα σημαντικό πρόβλημα;

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ!

Γαλλίδα βουλευτής: Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ
 
 
Η ηρωΐδα Valerie Boyer, παρά τις απειλές που δέχεται η ίδια και η οικογένεια της, τόλμησε.
  
Νέο σοκ στην Τουρκία από την γνωστή Γαλλίδα βουλευτίνα της Μασσαλίας, Valerie Boyer, η οποία πρόσφατα είχε πρωτοστατήσει στην ποινικοποίηση από το γαλλικό κοινοβούλιο της αρμενικής γενοκτονίας.
 
Όπως αναφέρουν τουρκικά δημοσιεύματα, η Valerie Boyer σε δηλώσεις που έκανε σχετικά με το ζήτημα της ένταξης  της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, (που έχει επανέλθει στην επικαιρότητα με γερμανική πρωτοβουλία), ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η Τουρκιά δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη, αλλά η Κωνσταντινούπολη και όχι η Ιστανμπούλ (και εδώ οι Τούρκοι έγιναν Τούρκοι), ανήκει στην Ευρώπη.
 
Η θαρραλέα βουλευτίνα του γαλλικού κοινοβουλίου, χωρίς κανένα δισταγμό, καταδίκασε για άλλη μια φορά την Τουρκία σαν μια χώρα που παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
 
Εκείνο όμως που εξόργισε πραγματικά τους Τούρκους, ήταν οι δηλώσεις της ότι δεν μπορεί μια χώρα που βαρύνεται για τα εγκλήματα της αρμενικής γενοκτονίας, αλλά και της εισβολής στην Κύπρο το 1974,  να διεκδικεί μια θέση στην Ευρώπη. 
 
Για όλα αυτά, όπως τόνισε η Valerie Boyer, θα συνεχίσει να αγωνίζεται κατά της εισδοχής της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ θα συνεχίσει και τις προσπάθειες της για να αναγνωριστούν τα μεγάλα εγκλήματα της Τουρκίας στις γενοκτονίες των αρχών του εικοστού αιώνα.
 

 
Η Valerie Boyer αποκάλυψε ότι για όλο αυτόν τον αγώνα της έχει δεχτεί και αυτή και η οικογένεια της απειλές κατά της ζωής της, ενώ συχνά δέχεται μηνύματα στα τουρκικά που την απειλούν με φρικτές τιμωρίες για τον αγώνα της υπέρ της αναγνώρισης της αρμενικής γενοκτονίας.
 
Παρ' όλα αυτά, η θαρραλέα Γαλλίδα δήλωσε πως δεν την φοβίζουν όλες αυτές οι απειλές αλλά αντίθετα την πεισμώνουν για να συνεχίσει τον αγώνα  της. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν θέλει να πάει στην Τουρκία για να ακούσει και την άλλη άποψη, απάντησε ότι έχει πάει στο παρελθόν στην Τουρκία αλλά τώρα δεν έχει καμία τέτοια επιθυμία καθώς, όπως τόνισε χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να πάει σε μια χώρα από όπου έχουν εξαπολυθεί απειλές κατά της ζωής της και κατά της ζωής των μελών της οικογένεια της.
 
Η θαρραλέα αυτή γαλλίδα βουλευτής, που βάζει τα «γυαλιά» σε πολλούς Έλληνες συναδέλφους της που φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους μην τυχόν και ενοχλήσουν την Τουρκία, έχει αρχίσει και μια νέα εκστρατεία κατά της χορήγησης της γαλλικής υπηκοότητας σε Τούρκους μετανάστες που ζουν στην Γαλλία. Όπως ανέφερε, αυτό θα είναι ένα επικίνδυνο βήμα για την αλλοίωση της σύνθεσης της γαλλικής κοινωνίας, ενώ κατηγόρησε του Τούρκους της Γαλλίας ότι συμπεριφέρονται όχι σαν να θέλουν να αφομοιωθούν στην χώρα που τώρα ζουν και δουλεύουν, αλλά σαν να θέλουν να επιβάλλουν αυτοί τα δικά τους πολιτιστικά και θρησκευτικά πρότυπα στην χώρα που τους φιλοξενεί, (τι μας θυμίζει αυτό.!!!!!)  .
 
Ας πάρουν μερικά  μαθήματα οι δικοί μας βο(υ)λευτές από την Valerie Boyer, που δεν διστάζει να αναφέρει Κωνσταντινούπολη και όχι Ιστανμπούλ, αδιαφορώντας ακόμα και για τις τουρκικές απειλές κατά της ίδιας της ζωής της.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΕΣ  ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ  (......βολευτίνες )

Πυρρίχιος και Πυρρίχη

Για την δημιουργία του υπάρχουν τρεις μυθικές εκδοχές:

1.Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κρόνου, πριν τις Τιτανομαχίες και ενώ ο Ζευς ήταν ακόμα βρέφος, οι Κουρήτες χόρευαν τον πυρρίχιο γύρω του κάνοντας δυνατό θόρυβο με τα όπλα και τις ασπίδες τους για να.....  μην ακούσει ο παιδοκτόνος Κρόνος το κλάμα του.

2.Στην πολιορκία της Τροίας, ο Αχιλλέας, πριν κάψει το νεκρό του Πατρόκλου, χόρεψε τον Πυρρίχιο πάνω στην πλατφόρμα των καυσόξυλων πριν παραδώσει τον Πάτροκλο στη νεκρική πυρά (πυρά - Πυρρίχιος).

3.Ο Πύρρος (γιος του Αχιλλέα) κάτω από τα τείχη της Τροίας, χόρεψε σε αυτό τον ρυθμό, από τη χαρά του για το θάνατο του Ευρύπυλου (Πύρρος - Πυρρίχιος).

Το βιβλίο υπο διωγμόν! Να γιατί καταστρεφόμαστε και πνευματικά!

Το βιβλίο, όπως λέει ο Ουμπέρτο Έκο, «δεν είναι μόνο υπόθεση κουλτούρας. Είναι και υπόθεση πολιτικής αγωγής…»

Το βιβλίο συμπυκνώνει τη διαλεκτική του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι…

Το διάβασμα ενός καλού βιβλίου σημαίνει μια «ενέργεια» στην οποία ο αναγνώστης έχει να παίξει ένα ρόλο τόσο σημαντικό όσο και το κείμενο.

Το διάβασμα είναι ένας διάλογος που «τέμνει» τις εμπειρίες και τη φαντασία του αναγνώστη με αυτές που ο φορέας του είναι το κείμενο, η αφήγηση και το ύφος.

Φρίντγιοφ Νάνσεν, ο φύλακας άγγελος των προσφύγων

Εξέχουσα φυσιογνωμία στην εποχή του, ο Νάνσεν έγινε το 1888 ο πρώτος άνθρωπος που διέσχισε τη Γριλανδία με σκι σε τρεις μήνες. Ομως δεν ήταν μόνο αρκτικός εξερευνητής αλλά και λαμπρός επιστήμονας: θεωρείται συνιδρυτής της σύγχρονης θεωρίας για το κεντρικό νευρικό σύστημα ή νευρολογίας, αποκαλείται «πατέρας» της ωκεανολογίας λόγω της συνεισφοράς του σ’ αυτήν την επιστήμη ενώ μια από τις πολλές διακρίσεις του ήταν το μετάλλιο του ιδρυτή της Βρετανικής Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας.Ο Φρίντγιοφ Νάνσεν, ο «άγνωστός» μας ευεργέτης, γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου πριν από 150 χρόνια στη Νορβηγία. Συνέβαλε στη θεμελίωση της Κοινωνίας των Εθνών και ήταν ο πρώτος ύπατος αρμοστής για τους Πρόσφυγες.