Έντγκαρ Κέυση - Ο κοιμώμενος προφήτης

Ο χώρος και ο χρόνος της γέννησής του σίγουρα δεν ήταν τυχαίος. Το περιβάλλον μιας νότιας, μικρής, μεσοαμερικάνικης πόλης τον βοήθησε ν' αποφύγει το έντονο κι αποπνιχτικό ενδιαφέρον του κοινού που θα είχε ν' αντιμετωπίσει αν ζούσε σε κάποια μητρόπολη. 

Στην εποχή του υπήρχε μια καλή επικοινωνία, ευτυχώς όμως δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα τα σημερινά μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία συχνά δημιουργούν ακαριαία φήμη και δημοσιότητα. Έτσι η ψυχική ικανότητα του Έντγκαρ Κέυση μπόρεσε ν’ ανθίσει, ν’ αναπτυχθεί και να προσαρμοστεί σταδιακά στην επαφή με τον κόσμο και στο σκεπτικισμό. 

Δέκα κορυφαίοι αρχαίοι πολιτισμοί με προηγμένη τεχνολογία

1. Αρχαία Mu ή Λεμουρία
Σύμφωνα με πολλές εσωτεριστικές πηγές, ο πρώτος πολιτισμός δημιουργήθηκε πριν από 78.000 χρόνια στη γιγαντιαία ήπειρο γνωστή σαν Mu ή Λεμουρία και διήρκησε προς έκπληξη, 52.000 χρόνια. Λέγεται πως καταστράφηκε από σεισμούς που έγιναν από μετατόπιση του πόλου που έγινε 26.000 χρόνια πριν, ή περίπου το 24000 π.Χ.

Πλειάδες και Ωρίων

Οι Πλειάδες κατά τη μυθολογία ήταν κόρες του τιτάνα Άτλαντα και της Πλειόνης, αδελφές της Καλυψώς και των Υάδων. Την ύπαρξή τους οι αρχαίοι Έλληνες εμπνεύσθηκαν απ' τον ομώνυμο αστερισμό, που στα νεώτερα χρόνια έγινε γνωστός σαν Πούλια. Γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη και θεωρούνταν θεότητες του βουνού.
Οι Πλειάδες ήταν εφτά:

Σοφία Καζεπίδου - στο αντάρτικο του Πόντου

Η θρυλική Σοφία Καζεπίδου, από το χωριό Ολουχλού του Καράπουναρ της Πάφρας, ήταν μια φιλήσυχη νοικοκυρά έως το 1915, τότε που οι ορδές των Τούρκων έγιναν απειλή για τον τόπο της. Από το 1915 βρίσκεται στο βουνό, κοντά στον φυγόστρατο άντρα της, τον Νικόλα, ο οποίος σκοτώθηκε στις 18 Απριλίου του 1917, στη μάχη της Ματεωμένης Σπηλιάς του Οτ Καγιά, στο βουνό Νεπίν.

Karakapan

Μετά τον θάνατο του άντρα της, ανέλαβε την εκδίκησή του και για τον σκοπό αυτό δημιούργησε στο βουνό δική της ομάδα από γυναίκες και άντρες, που είχαν σκοπό τους να μπαίνουν στα τουρκικά χωριά και να κάνουν σε βάρος των Τούρκων,  αντίποινα, σε ότι έκαναν και αυτοί στους Έλληνες, δηλαδή πυρπολισμούς χωριών, συλλήψεις, θανατώσεις, φυλακίσεις, εξορίες κ. τ. λ.
Το χωριό της, το Ολουχλού, ήταν θρησκευόμενο, είχε βγάλει πολλούς ιερείς, που λειτουργούσαν σε χωριά της περιοχής Πάφρας, Σαμψούντας, Γάβζας και Βεζίρ Κιοπρού. Η Σοφία είχε μεγαλώσει μέσα στο κλίμα αυτό και είχε γαλουχηθεί με τα νάματα της χριστιανοσύνης, αλλά βρέθηκε, άθελά της, μέσα στη λαίλαπα αυτή του πολέμου 1915-1922.
Ένιωθε πως δεν τη χωρούσε πλέον ο τόπος που τόσο πολύ αγάπησε, με τους φιλήσυχους και προοδευτικούς του κατοίκους, γιαυτό και πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον άντρα της στα βουνά, όταν αυτός, από ανάγκη, κατέφυγε σε αυτά για προστασία, επειδή ήταν φυγόστρατος. Από τις πρώτες μέρες που βρέθηκε στο βουνό, έπρεπε και αυτή να ακολουθήσει τη μοίρα των τόσων άλλων Ελλήνων και Ελληνίδων, που για την ίδια αιτία κατέφυγαν στο βουνό.
Οι επιζήσαντες Παφραίοι πρόσφυγες, που ήρθαν στην Ελλάδα το 1924, διηγούνται ένα θλιβερό περιστατικό, που συνέβη στην Κυρά Σοφία Καζεπίδου, την καπετάνισσα, όταν πολεμούσε τους Τούρκους στη μάχη της Γιαλάς, στην τοποθεσία Τρεις Βρύσες.
 Ένα εχθρικό βόλι τη βρήκε στο κεφάλι, ενώ είχε δεμένο στην πλάτη της το δύο χρόνων κοριτσάκι της, την Ιφιγένεια, που την ώρα της μάχης δεν μπορούσε να την αφήσει πουθενά, όπως, εξάλλου, γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις. Όταν οι γυναίκες έμπαιναν στη μάχη, είχαν δεμένα τα παιδιά τους στην πλάτη τους για περισσότερη ασφάλεια, παρά να τα έχουν δίπλα τους.
Οι Τούρκοι, στις 27 Ιουνίου 1917, αφού εξουδετέρωσαν την άμυνα των ανταρτών, προχώρησαν πιο ψηλά, προς τα λημέρια των ανταρτών, που είχαν στο μεταξύ απομακρυνθεί από την επικίνδυνη περιοχή και όταν, μετά από δύο μέρες, οι Τούρκοι έφυγαν και πήγαν στις έδρες των μονάδων τους, οι αντάρτες πήγαν στον τόπο της μάχης, στις Τρεις Βρύσες, για να θάψουν τους νεκρούς συμπολεμιστές τους και να περιθάλψουν, αν έβρισκαν, τους τραυματίες. Εκεί βρήκαν τη Σοφία νεκρή και το κοριτσάκι της, την Ιφιγένεια, δεμένη ακόμη στην πλάτη της μητέρας της ζωντανή. Δεμένη όπως ήταν, έγλυφε το ματωμένο κεφάλι της μητέρας της, από ανθρώπινο ένστικτο για επιβίωση. Με το αίμα αυτό επέζησε αυτές τις δύο μέρες.
Την Ιφιγένεια υιοθέτησε ένα αντρόγυνο ανταρτών, που δεν είχε παιδιά.
Ήρθαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν, αρχικά στο χωριό Νυμφόπετρα Λαγκαδά, και στη συνέχεια στην Κάτω Τούμπα.
Ο θετός της πατέρας, ο μπαρμπα Κυριάκος έδωσε όλες τις πληροφορίες που αναφέρονται πιο πάνω.

Γιώργος Αντωνιάδης
Οικονομολόγος- Συγγραφέας

Γυναίκες!

Ημέρα της Γυναίκας σου λέει. Άντε πάλι θα αρχίσουν τα ρεπορτάζ για τη γυναίκα ταξιτζού, για τη γυναίκα πιλότο, για τη γυναίκα οικοδόμο, για τη γυναίκα μπετατζού, για τη γυναίκα οδηγό λεωφορείου, για τη γυναίκα οδηγό νταλίκας, για τη γυναίκα σκουπιδιάρα.

Ότι αυτό είναι καλό δηλαδή. Ότι η γυναίκα εξελίσσεται. Δε λέω, αξιέπαινες οι ανωτέρω κυρίες που κάνουν το νοικοκυριό τους, μεγαλώνουν τα παιδιά τους και δουλεύουν σε τόσο σκληρές δουλειές αλλά πώς να το κάνουμε, εξέλιξη δεν είναι. Μόνο καταστροφή μπορώ να το πω. Να καμαρώσω δηλαδή που ξαφνικά βρέθηκα να δουλεύω συνολικά 20 ώρες το 24ωρο. Και μάλιστα να κάνω δουλειές που κανονικά έπρεπε να κάνουν μόνο άντρες. Αμ δε φταίει κανείς άλλος. Εγώ η ίδια φταίω που πριν 50 χρόνια έκαιγα τα σουτιέν μου και φώναζα "ισότητα-ισότητα" . Δε μου΄πε και κανείς "καλά δεν ήξερες, δε ρώταγες;"  Δεν ήξερα ότι τελικά θα έχω "ισότητα" στη δουλειά και ανισότητα στο σπίτι. Γιατί εγώ όταν φώναζα εννοούσα να είμαστε ίσοι παντού. (πράγμα αδύνατο αλλά λέμε τώρα). Εννοούσα να βάζει και κανένα πλυντήριο ο άντρας, να βάζει και κανένα φαγάκι στη φωτιά. Τελικά το μόνο που κατάφερα είναι να αρπάξουν φωτιά τα μπατζάκια μου. Γιατί και το πλυντήριο βάζω, και το φαί μαγειρεύω, και τα παιδιά τρέχω στα φροντιστήρια, και τα διαβάζω, και δουλεύω. Και ο άντρας κάνει ό,τι έκανε πάντα. Δηλαδή δουλεύει το πρωί κανονικά και το βράδυ διαβάζει την εφημερίδα του ή βλέπει τηλεόραση ή πάει κανένα γήπεδο ή …

Όοοοχι, δε μ΄άρεσε που ήμουν δούλα και κυρά, δε μ΄άρεσε που μου κουβαλούσε ο άντρας τα ψώνια στο σπίτι γιατί εγώ ούτε να οδηγώ δεν ήξερα, δε μ΄άρεσε που το πρωί ήμουν ήσυχη στο σπίτι μου να φροντίσω για τη καθαριότητα και το φαγητό, ήθελα μεγαλεία. Δε μ΄άρεσε που ήμουν ήρεμη και μπορούσα να δώσω στην οικογένειά μου τη φροντίδα και την αγάπη που αξίζει μια οικογένεια. Ήθελα να μάθω να οδηγώ και να βγώ και στη βιοπάλη. Κι αντί για αποτρίχωση ήθελα κόντρες.  Δε καθόμουν στ αυγά μου! Και τελικά τι κατάφερα; Να είμαι ανεπαρκής παντού. Γιατί ξέρετε εσείς καμία γυναίκα που είναι άριστη καριερίστα και άριστη σύζυγος-μάνα-νοικοκυρά ταυτόχρονα; Γιατί εγώ δε ξέρω καμία. Ή στο ένα θα είναι αριστη ή στο άλλο. Δύο καρπούζια κάτω από μία μασχάλη δε χωράνε. (… γι αυτό ο Θεός μας έδωσε δύο μασχάλες…) Ε λοιπόν καλά να πάθω. Τρεχάτε ποδαράκια μου, τώρα, να μη σας χ…. ο κ….. μου (pardon).

Και όλο αυτό το τουρλουμπούκι το γιορτάζουμε κιόλας! Δε ξέρω βρε παδί μου αλλά κάπως μου φαίνεται αυτό το θέαμα των 10 γυναικών που βγαίνουν έξω και τα σπάνε. Θλιβερό να το πω; Ανούσιο να το πω; Δε ξέρω πώς να το πω. Και μένα πώς να με πω; Οπισθοδρομική να με πω; Ανόητη να με πω;

Κι εσείς – οι κύριοι της παρέας - κάθεστε και απολαμβάνετε τη μακαριότητά σας. Και πολύ καλά κάνετε. Κι εγώ στη θέση σας το ίδιο θα έκανα. Δε ξέρω κανέναν που να του αφαιρούν βάρη από τη πλάτη και να διαμαρτύρεται. Δεν έχω ακούσει πιο πετυχημένο αντρικό σχόλιο από το "δε πας σπίτι σου  να πλύνεις κανένα πιάτο;" Πετυχημένο αλλά και άστοχο. Μα είσαι στα καλά σου ανθρωπέ μου; Τι της λες; Πας να της ανοίξεις τα μάτια; Για σκέψου να κάνει πως γυρίζει πίσω στα πιάτα της και στο σφουγγαρόπανό της. Θα πρέπει να δουλεύεις δυο δουλειές για να θρέψεις την οικογένεια. Άστη εκεί να τρέχει σα τη τρελή να τα προλάβει όλα.

Είναι  πολύ μεγάλο το θέμα και δε φτάνει ούτε βιβλίο για να το αναλύσουμε. Γι αυτό άντε χρόνια μας πολλά και του χρόνου να΄μαστε καλά και να δούμε και γυναίκες στα σφαγεία. (ή μήπως το΄χουμε δει κι αυτό;).

Παλικάρια να προσέχετε στους δρόμους, να μας χαίρεστε και να μας αγαπάτε. Κατά βάθος δεν είμαστε κακές, τρελές είμαστε λίγο…

Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στο drive, το 2006, για την ημέρα της Γυναίκας. 

http://alchemyofnature.blogspot.gr

Οι πιο μεγάλοι πόλεμοι έγιναν εξ αιτίας των ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

  Φαντάζομαι, αγαπητοί μου, ότι κανένας από σας δεν αγνοεί ότι και οι πιο μεγάλοι πόλεμοι έγιναν εξαιτίας ΓΥΝΑΙΚΩΝ.

Ο Τρωικός πόλεμος έγινε εξαιτίας της Ελένης, ο λοιμός εξαιτίας της Χρυσηίδας, η οργή του Αχιλλέα εξαιτίας της Βρισηίδας, και ο λεγόμενος ιερός πόλεμος έγινε εξαιτίας άλλης παντρεμένης γυναίκας, λέει ο Δούρης στο δεύτερο βιβλίο των Iστoριών του, με θηβαϊκή καταγωγή, που λεγόταν Θεανώ και είχε αρπαχτεί από κάποιο Φωκέα. Ο πόλεμος αυτός κράτησε, επίσης, δέκα χρόνια, τελείωσε το δέκατο χρόνο, όταν συμμάχησε ο Φίλιππος διότι τότε οι θηβαίοι κυρίεψαν τη Φωκίδα.

Και ο λεγόμενος Κρισαικός  πόλεμος, όπως λέει ο Καλλισθένης στο έργο του Περί του ιερού πολέμου, όταν οι Κιρραίoι πολέμησαν εναντίον των Φωκέων, κράτησε δέκα χρόνια, αφού οι Κιρραίοι άρπαξαν την κόρη του Φωκέα Πελεάγοντα Μεγιστώ και τις κόρες των Αργείων που επέστρεφαν στις πατρίδες τους από το Πυθικό ιερό. Το δέκατο χρόνo κυριεύτηκε και η Κίρρα. Και ολόκληρες οικογένειες καταστράφηκαν εξαιτίας γυναικών: η οικογένεια του Φιλίππου, του πατέρα του Αλέξανδρου, εξαιτίας του γάμου του με την Κλεοπάτρα, η οικογένεια του Ηρακλή εξαιτίας της επιγαμίας του με την lόλη, την κόρη του Εύρυτου· η οικογένεια του Θησέα εξαιτίας της Φαίδρας της κόρης του Μίνωα, η οικογένεια του Αθάμαντα εξαιτίας του γάμου του με τη Θεμιστώ, την κόρη του Υψέα, η οικογένεια του Αγαμέμνονα εξαιτίας της Κασσάνδρας.

Και η εκστρατεία του Καμβύση εναντίον της Αιγύπτου, όπως λέει ο Kτησίας, έγινε εξαιτίας μιας γυναίκας. Ο Καμβύσης δηλαδή, επειδή πληροφορούνταν ότι οι Αιγύπτιες γυναίκες υπερτερούν από τις άλλες γυναίκες στις σεξουαλικές σχέσεις, έστειλε μήνυμα στον Άμαση, το βασιλιά των Αιγύπτιων, ζητώντας του μια από τις κόρες του για γάμο. Εκείνος δεν του έδωσε μια από τις κόρες του, έχοντας την υποψία ότι αυτή δε θα έχει τιμή συζύγου αλλά παλλακίδας' και του έστειλε την κόρη του Απρία Νειτήτη. Ο Απρίας είχε εκθρονιστεί από τη βασιλεία της Αιγύπτου εξαιτίας της ήττας του από τους Κυρηναίους και είχε σκοτωθεί από τον Άμαση. Ο Καμβύσης ευχαριστήθηκε από τη Νειτήτη, ερεθίστηκε πολύ και έμαθε από αυτή τα πάντα. Όταν εκείνη του ζήτησε να εκδικηθεί το θάνατό του Απρία, πείστηκε να πολεμήσει εναντίον των Αιγύπτιων.

Ο Δίνωνας στα Περσικά του και ο Λυκέας από τη Ναύκρατη στο τρίτο βιβλίο των Αιγυπτιακών του λέει ότι ο Άμασης έστειλε τη Νειτήτη στον Κύρο από αυτή γεννήθηκε ο Καμβύσης, που έκανε εκστρατεία εναντίον της Αιγύπτου, για να πάρει εκδίκηση για χάρη της μητέρας του. 
Ο Δούρης από τη Σάμο λέει ότι ο πρώτος πόλεμος ανάμεσα σε δυο γυναίκες ήταν αυτός της Ολυμπιάδας και της Ευρυδίκης. Σ' αυτόν η πρώτη προχώρησε κάπως βακχικά με τύμπανα, ενώ η Ευρυδίκη με μακεδονικό εξοπλισμό έχοντας ασκηθεί στα πολεμικά από την Κύννα την Ιλλυρίδα.

 Ύστερα από αυτούς τους λόγους αποφάσισαν οι φιλόσοφοι που ήταν εκεί, να πουν κι αυτοί κάτι για τον έρωτα και την ομορφιά. Και λέχθηκαν πάρα πολλοί φιλοσοφημένοι λόγοι, ανάμεσα σ' αυτούς μερικοί μνημόνευσαν τραγούδια του σκηνικού φιλοσόφου Ευριπίδη, ανάμεσα σ αυτά ήταν και τα ακόλουθα:

Ο Έρωτας είναι πάρα πολύ

άσκηση σοφίας, αρετής ΄

αυτή η θεότητα είναι για τους θνητούς

η πιο ευχάριστη απ΄όλες για συσχέτιση.

Διότι έχοντας μια τέρψη που δεν ξέρει πόνο

οδηγεί σε ελπίδα. Με όσους δεν ξέρουν

τους κόπους του μακάρι να μην είμαι μαζί

και μακάρι να μένω μακριά από τους άγριους τρόπους.

Προειδοποιώ τους νέους να μην αποφεύγουν

ποτέ τον έρωτα

και να τον χαίρονται σωστά, όταν έρθει.

Κάποιος άλλος είπε ότι, κατά τον Πίνδαρο: " ας υπάρχει ο έρωτας και η υποταγή στον έρωτα στην κατάλληλη περίσταση"

Κάποιος άλλος πρόσθεσε αυτούς τους στίχους του Ευριπίδη: " Έρωτα , συ που είσαι κύριος θεών και ανθρώπων ή μη διδάσκεις να φαίνονται ωραία τα ωραία, ή τους ερωτευμένους , που εσύ δημιουργείς όταν υποφέρουν, βοήθησέ τους να ΄ναι ευτυχείς . Αν κάνεις αυτά, θα έχεις τιμές από τους θεούς΄ αν δεν τα κάνεις, από την ίδια την ενέργεια της διδαχής θα στερηθείς τις προσφορές με τις οποίες σε τιμούν.

 

      Απόσπασμα από το ΑΘΗΝΑΙΟΣ - Δειπνοσοφιστών ΙΓ

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Πενήντα τρεις δραχμές

Τότε που η Αθήνα είχε ακόμα γειτονιές, τότε που τα παιδιά έπαιζαν ακόμα στους δρόμους, τότε που στα πεζοδρόμια, έξω από τις πόρτες έβλεπες ντενεκέδες με γαρδένιες, μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού, ένα αγοράκι με κοντό παντελονάκι με τιράντες και καρώ πουκαμισάκι -  δεν ήταν πάνω από 7 χρονών – καθόταν σ ένα σκαλάκι κι έκλαιγε απαρηγόρητο. Δίπλα του καθόταν ένα κουτάβι λυπημένο. Όσο έκλαιγε ο πιτσιρίκος, το κουτάβι σήκωνε το ποδαράκι του και τον άγγιζε στο γόνατο. Ο μικρός έσπρωχνε το μικρό μαύρο ποδαράκι θυμωμένος:

-          - Ασε με! Τι θα πούμε τώρα στη μαμά; Θα πιστέψει ότι μάσησα εγώ την παντόφλα; Τι θα κάνουμε; Θες να σε διώξει; Δεν σου έχω πει να προσέχεις και να μη κάνεις ζημιές;

Ο μικρός συνέχιζε το γοερό κλάμα και το κουτάβι εξακολουθούσε ακούραστο να σηκώνει αμέτρητες φορές το ποδαράκι του και να τον αγγίζει στο γόνατο, όσες φορές κι αν το έσπρωχνε ο φίλος του. Μετά από ώρα ο μικρός έψαξε την τσέπη του κι έβγαλε λίγα λεφτά για να τα μετρήσει. Πενήντα τρεις ολόκληρες δραχμές. Περιουσία ολόκληρη. Μάζευε το χαρτζιλίκι του για να αγοράσει αθλητικά παπούτσια – ελβιέλες. Ίσως δεν θα κατάφερνε να μαζέψει ποτέ το ποσό που χρειαζόταν, όμως δεν είχε χάσει το κουράγιο του. Τώρα είχε έρθει η ώρα να ξοδευτούν τα χρήματα για άλλο σκοπό. Για να σώσει το φίλο του και κυρίως την υπόληψη του φίλου του.

-          - Πάμε Τζακ! Θα πάρουμε καινούργιες παντόφλες στη μαμά.

Σηκώθηκε ο μικρός και ξεκίνησε με γρήγορο και αποφασιστικό βήμα. Το πιστό μαύρο κουτάβι, τον ακολούθησε. Το αγοράκι μπήκε σ ένα μαγαζί στον πιο κάτω δρόμο, πάντα με το κουτάβι πίσω του. Οι νυχτικές και οι καλοκαιρινές ρόμπες κρεμασμένες σε κινητές κρεμάστρες στο πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί, διαφήμιζαν το εμπόρευμα.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ πως με μόνο πενήντα τρεις δραχμές κατάφερε να αγοράσει ένα ζευγάρι παντόφλες. Το πιθανότερο είναι ότι τα πρησμένα από το κλάμα μάτια του και το λυπημένο μαύρο κουτάβι, έκαναν το θαύμα τους. Η κυρία Όλγα – ιδιοκτήτρια του μαγαζιού – ήταν καλός άνθρωπος και ίσως συγκινήθηκε από το κλαμένο μουτράκι. Ίσως οι πενήντα τρεις δραχμές ήταν γι αυτήν παραπάνω από αρκετές για να σωθεί μια φιλία. 

Με την ελπίδα στη καρδιά του μα με τα ματάκια του ακόμα πρησμένα από το κλάμα, πήρε τον δρόμο του γυρισμού με το κουτάβι ξωπίσω του.

Το αγοράκι και το κουτάβι έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Το κουτάβι μεγάλωσε κι έγινε ένας μεγάλος μαύρος γυαλιστερός σκύλος. Κοιμόταν πάντα δίπλα στο κρεβάτι του αγοριού. Καμιά φορά τις κρύες νύχτες του χειμώνα και πάντα κρυφά από τους γονείς του, τον ανέβαζε πάνω στο κρεβάτι του και κοιμόντουσαν αγκαλιά. Έτρωγαν μαζί κι όταν δεν έβλεπε κανείς, το αγοράκι όλο του έδινε στα κλεφτά μπουκιές από το πιάτο του. Το πρωί που πήγαινε στο σχολείο, ο σκύλος τον ακολουθούσε μέχρι την μεγάλη καγκελόπορτα και το μεσημέρι ήξερε πάντα την ώρα που τελείωνε το μάθημα κι ήταν εκεί να τον περιμένει να γυρίσουν στο σπίτι μαζί. Όταν διάβαζε το αγοράκι τα μαθήματά του, ο μαύρος σκύλος του ήταν πάντα ξαπλωμένος δίπλα στα πόδια του. Στις καλοκαιρινές διακοπές το αγοράκι αρνιόταν πεισματικά να πάει για μπάνιο στη θάλασσα αν δεν έπαιρνε μαζί και τον φίλο του. Αναγκάζονταν οι γονείς του να ανακαλύπτουν κάθε φορά καινούργιες ερημικές παραλίες για να μη διαμαρτύρονται οι υπόλοιποι λουόμενοι. Μαζί πέρασαν τις ερωτικές απογοητεύσεις όταν το αγοράκι έγινε έφηβος. Ο φίλος του ήταν μαζί του όταν για πρώτη φορά φίλησε το κορίτσι του στα δεκαέξι του. Μαζί πέρασαν καλοκαίρια και χειμώνες, μαζί πέρασαν καρδιοχτύπια του σχολείου, αγωνίες για τις εξετάσεις. Μαζί περνούσαν ακόμα και τις τιμωρίες. Αχώριστοι σε όλα. Εκείνα τα μαύρα κρεμαστά αυτάκια είχαν ακούσει όλα τα μυστικά του αγοριού. Ποτέ δεν πρόδωσαν ο ένας τον άλλον.

Δεκατρία χρόνια πέρασαν κι ο νεαρός πια, φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, ήταν η πρώτη φορά που αποχωριζόταν το φίλο του… Το κουδούνισμα του τηλεφώνου στο φοιτητικό διαμέρισμα έσπασε τη σιωπή.

-        -   Αλέξη, ο Τζακ δεν είναι καλά. Δεν τρώει, είναι ξαπλωμένος δίπλα στο κρεβάτι σου και δε κουνιέται. Φωνάξαμε τον γιατρό. Γεράματα είπε….

Σε τρεις ώρες ο Αλέξης ήταν στο αεροπλάνο για Αθήνα ξοδεύοντας τα τελευταία του λεφτά για το εισιτήριο. Θα έχανε την εξεταστική αλλά δεν τον ένοιαζε. Ο φίλος του τον χρειαζόταν. Δεν κατάλαβε για πότε βρέθηκε στο σπίτι του. Έτρεξε στο δωμάτιό του και γονάτισε δίπλα στον φίλο του. Ο Τζακ ξαπλωμένος δεν είχε κουράγιο να σηκώσει το κεφάλι του. Μόνο κούνησε την ουρά του δυνατά μόλις τον είδε. Δίπλα του ήταν ένα μπωλάκι με νερό που ο Τζακ δεν είχε αγγίξει. Ο Αλέξης ξάπλωσε κι αυτός δίπλα του και του έδωσε να πιεί λίγο νεράκι. Δεν του χάλασε το χατίρι. Βούτηξε τη γλώσσα του δυο τρεις φορές στο νερό και ακούμπησε το κεφάλι του στο χέρι του φίλου του. Έμειναν εκεί αγκαλιά για ώρες. Η μάνα τους έφερε μια κουβέρτα και τους σκέπασε και τους δυο. Μέχρι το ξημέρωμα ο Αλέξης μιλούσε στο φίλο του. Του έλεγε για τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη, για τα διαβάσματά του, για τους καινούργιους του φίλους. Ήξερε ότι ο πιστός του φίλος ζούσε τις τελευταίες του ώρες και ήξερε πως κανείς δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι αυτό.

Όταν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου μπήκαν από το παράθυρο στο δωμάτιο, ο Τζακ σήκωσε το μαύρο του ποδαράκι και άγγιξε τον Αλέξη στον ώμο.

-          - Τι είναι αγόρι μου; 

Άκουσε μια φωνή στο κεφάλι του:

-        -  Εγώ θα φύγω τώρα. Να προσέχεις. Είσαι μεγάλος πια και δε μ έχεις ανάγκη αλλά μην ανησυχείς, εγώ θα σε προσέχω κι από κει που θα είμαι. Μη με ξεχάσεις. Σ αγαπάω.

Ο Τζακ έκλεισε τα μάτια του ήρεμος, ήσυχος και ασφαλής στην αγκαλιά του φίλου του… Ο Αλέξης τον πήρε αγκαλιά κι έκλαψε μέσα στη μαύρη θαμπωμένη απ τα χρόνια γούνα του σκύλου του. Έκλαιγε δυνατά σαν μικρό παιδί και έσφιγγε τον φίλο του στην αγκαλιά του. Όλα του τα μυστικά πέθαιναν μαζί με το φίλο του. Ένιωθε ότι πέθαινε κι ο ίδιος… Ένα κομμάτι του πέθαινε σίγουρα… Το στέρνο του πονούσε και οι λυγμοί του τράνταζαν όλο του το κορμί. Ήθελε να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να ανοίξει ο Τζακ τα μάτια του και να κουνήσει την ουρά του. Η λογική του έλεγε ότι ο θάνατος είναι κάτι οριστικό όμως εκείνος ήλπιζε να έχει κάνει λάθος και ο Τζακ να ξαναζωντανέψει…

-         

Δε ξέρω να ζω χωρίς εσένα!

Όλη η οικογένεια μαζί, έθαψε τον Τζακ 

στον κήπο του σπιτιού τους. Στη καλύτερη 

και πιο ηλιόλουστη θέση του κήπου. 

Μαζί του έβαλαν μια παντόφλα, 

εκείνη τη παντόφλα της μαμάς που είχε 

μασήσει όταν ήταν κουτάβι. 

Ο Αλέξης τον χάιδεψε για τελευταία 

φορά, φοβόταν μη ξεχάσει την αίσθηση 

της γούνας του στη παλάμη του. 

Ο Τζακ δεν ήταν μόνο ο φίλος του. Ήταν ο αδελφός του.

-          Αντίο Φίλε μου

Ο Αλέξης θα μάθει να ζει χωρίς το φίλο του πια. Σιγά σιγά θα τα καταφέρει. Όμως από αυτή  τη στιγμή και μετά θα νιώθει ότι του λείπει κάτι. Σαν να του λείπει ένα μέλος του κορμιού του. Κι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Ίσως κάποτε να βρει έναν άλλο φίλο. Ίσως μάλιστα να γίνει και πολύ καλός φίλος του, όμως ποτέ κανείς δεν θα αναπληρώσει το κενό του πρώτου του σκύλου. Αυτό το βελούδινο βλέμμα δεν θα αγγίξει ποτέ ξανά τη ψυχή του παρά μόνο στα όνειρά του. 

 

http://alchemyofnature.blogspot.gr

Διήγημα χωρίς Άλφα

 

Μέσα σε αυτή την απλή πρόταση το γράμμα άλφα χρησιμοποιήθηκε, εντελώς ασχεδίαστα, 11 φορές σε 7 λέξεις. Σε οποιοδήποτε κείμενο γραμμένο στα ελληνικά, σύμφωνα με στατιστικές μελέτες το 12% των γραμμάτων του θα είναι άλφα. Λέξεις όπως «και», «από», «αλλά», «ένα», «να», αλλά και οι καταλήξεις «-α» και «-αι» καθιστούν το άλφα ένα γράμμα που πολύ δύσκολα αποφεύγεται, ακόμα και σε μικρές προτάσεις. Πως θα έμοιαζε, λοιπόν, ένα διήγημα χωρίς καθόλου άλφα; Αυτή η πρόκληση τέθηκε σε έναν άτυπο λογοτεχνικό διαγωνισμό μεταξύ φίλων, και είχε ως αποτέλεσμα κάποια διασκεδαστικά – και αλλόκοτα - κείμενα, εκ των οποίων μπορώ να παραθέσω το δικό μου. Αν θέλετε δοκιμάστε το και εσείς – δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται.

     Στο τέλος ήρθε το σκότος. Ο θεουργός δεν περίμενε τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Η τελετή είχε ξεκινήσει δύο ώρες πιο πριν. Είχε έρθει μόνος του με τη προσμονή ορισμένων εκπλήξεων, το μέγεθος των οποίων όμως δεν είχε συνειδητοποιήσει. Μπρος στο σκότος, θυμήθηκε πως είχε νομίσει ότι όλο το σκηνικό βρομούσε θείο. Δεν βρομούσε το σκηνικό, μύριζε τον έξω χώρο, που γυρνούσε, γερνούσε γύρω του κόσμου των θνητών, με μυστικές οντότητες, πλέον όχι τόσο μυστικές. Όχι, η εποχή των μυστικών τελείωνε.

     Ο Εχερεβέμ, με κυνόδοντες μεγέθους  δέντρου, ύψος βουνού, όψη ολέθρου, σύρθηκε εν μέσω βροντών στο νέο του κόσμο. Γύρω του πετούσε σμήνος εχιδνόπτερων, φριχτές φτερωτές επικολλήσεις όρνεων με όφεις. Το ζενίθ σκούρηνε μέχρι που στήλη σκότους το τρύπησε. Η Σελήνη έγινε μπλε, ενώ σκόνη γέμιζε τον χώρο μέχρι το ύψος των πιο ψηλών νεφών.

     Με τρομερούς βρυχηθμούς ο Εχερεβέμ υψώθηκε προς τη δύση, προς τον ήλιο που έδυε, το θεό ενός εχθρικού του κόσμου. Έκρουξε τη νίκη του εφόσον ο ήλιος έπεσε πρώτος, λόγω ενός ψηλού βουνού, πνιγμένος στη σκόνη.

     Εσύ τότε είπες ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, όμως εγώ δεν ήμουν τόσο πεπεισμένος. Ο Εχερεβέμ έσερνε το εξωτικό του κορμί στη νωπή γη, με το σκότος πίσω του, τις εχιδνόπτερες τριγύρω. Πέντε μέρες έσπερνε τον όλεθρο, όμως δεν έβρισκε τροφή του κόσμου του, δεν έβρισκε τις σωστές πρωτεΐνες. Ώσπου έπεσε στη κοντινή λίμνη, ξεθεωμένος, νεκρός.

     Οι πόλεις επιβιώνουν. Η σκόνη έπεσε, η σελήνη κιτρίνισε, ο ήλιος φέγγει όπως πριν. Ο θεουργός, στο ερείπιο του σημείου μηδέν, σημειώνει στο βιβλίο του τις τελικές εμπειρίες της τελετής. «Περισσότερο κύμινο στην επόμενη επίκληση, λίγη επιπλέον εμμονή στις σωστές εκφορές. Υποσχόμενο πεδίο, θέλει επιπλέον έρευνες.»

Σταύρος Δημητρακούδης

http://antikleidi.com

Γιατί πρέπει να διαβάζουμε κάθε μέρα

Αν είστε ένας από τους αμέτρητους ανθρώπους που δεν έχουν τη συνήθεια να διαβάζουν τακτικά, ξανασκεφτείτε το, γιατί μάλλον εσείς χάνετε. Το διάβασμα έχει πολλαπλά οφέλη, διαβάστε μερικά παρακάτω και προβληματιστείτε!

Πνευματική εγρήγορση
Έρευνες έχουν δείξει ότι η διατήρηση της πνευματικής εγρήγορσης μπορεί να επιβραδύνει (ή ακόμα και να προλάβει) την έλευση του Αλτσχάιμερ και της άνοιας, καθώς διατηρώντας το μυαλό μας ενεργό και σε δράση, αποτρέπουμε την απώλεια της δύναμής του. Όπως και κάθε μυς του κορμιού μας, έτσι και το μυαλό χρειάζεται άσκηση για να παραμείνει δυνατό και υγιές, επομένως πρέπει να το χρησιμοποιούμε όσο μπορούμε για να μην το χάσουμε. Δραστηριότητες που έχουν αποδειχθεί πολύ βοηθητικές για να διατηρήσουμε το μυαλό μας ακμαίο είναι να προσπαθούμε να λύνουμε παζλ και σταυρόλεξα ή να παίζουμε παιχνίδια όπως σκάκι.

Των Αγίων Θεοδώρων

Ο μεγαλομάρτυρας άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, καταγόταν από τα Ευχάϊτα της Μ. Ασίας, αλλά διέμενε στην Ηράκλεια Πόντου, όπως παραδίδει ο Αύγαρος. Έζησε στα τέλη του 3ου, με αρχές του 4ου αιώνα. Το ακριβές έτος γέννησης του, δεν διασώζεται. 

Από νεαρός διακρινόταν για την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και την ρητορική του ικανότητα. Η παιδεία που είχε αποκτήσει ήταν Χριστιανική, αλλά και Ελληνική, μελετώντας τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Όπως μαθαίνουμε από τον βιογράφο του, ήταν ηγετικός χαρακτήρας και ξεχώριζε για την ηθική του, με αποτέλεσμα οι συνομήλικοί του, να αναζητούν τη φιλία του. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο του στρατιωτικού. Ήταν κάτι που τον γοήτευε, ενώ γνωρίζουμε ότι υπήρξε και αθλητής, κάτι που συνέβαλε περαιτέρω σε αυτή την απόφαση του. Λόγω των αρετών που ανέπτυξε και των χαρισμάτων που διέθετε, γρήγορα ανήλθε στην στρατιωτική ιεραρχία του ρωμαϊκού στρατού, λαμβάνοντας το βαθμό του στρατηλάτη, κάτι σαν το σημερινό στρατηγό. Η φήμη του, για όλους αυτούς τους λόγους έφτασε γρήγορα και στα αυτιά του αυτοκράτορα Λικινίου ο οποίος τον κάλεσε, για να τον γνωρίσει από κοντά.