Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015

Όλα ή Τίποτα! Κι αυτό είναι δέσμευση.


Ένας Ιταλός, πολύ φτωχός, αποφάσισε να βελτιώσει την άθλια ζωή του ζητώντας βοήθεια από τον αγαπημένο του άγιο. 
Πήγαινε λοιπόν κάθε πρωί στον ναό του Αγίου Αντωνίου και τον θερμοπαρακαλούσε: «Άγιε μου Αντώνη, στείλε μου σε παρακαλώ εκατό φλουριά! Αλλά να’ ναι εκατό, γιατί αν είναι έστω 99 δεν τα θέλω!». 

Ο μαθητής και ο δάσκαλος...

                                                                Ήταν ένας σοφός δάσκαλος και ένας μαθητής του.

Επειδή τα πάντα που έλεγε στον μαθητή του ήταν τόσο σοφά θέλησε ο μαθητής να πειράξει τον δάσκαλό του και να τον πιάσει αδιάβαστο κάπου.

Σκέφτηκε λοιπόν να πιάσει μια πεταλούδα με το χέρι του και να ρωτήσει τον δάσκαλό του τι κρατούσε και αν αυτό που είχε μέσα στον καρπό του ήταν ζωντανό ή νεκρό.

Ήξερε επίσης ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του εύκολα θα εύρισκε την πεταλούδα αλλά αν ο δάσκαλός του απαντούσε ότι ήταν ζωντανή τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα σκότωνε την πεταλούδα για να του αποδείξει ότι δεν ήταν και τόσο σοφός.

Έπιασε λοιπόν μια πεταλούδα και αφού την έκλεισε στη χούφτα του ρώτησε τον δάσκαλό του.

-Δάσκαλε τι κρατώ στο χέρι μου;

-Την ψυχή σου κρατάς νεαρέ μου.

Σκέφτεται ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του έχει δίκιο.

Η πεταλούδα είναι μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και η δική του.

-Λοιπόν δάσκαλε , συνεχίζει ο μαθητής, είναι η ψυχή μου και τι είναι ζωντανή ή νεκρή; ξαναρωτά ο μαθητής.

-Απαντά ο σοφός δάσκαλος λέγοντας: Από το χέρι σου εξαρτάται…

Άρα η τύχη της ψυχής μας εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους.

Διότι την σωτηρία της, την κρατάμε στο χέρι μας.-



Στη σκέψη που συλλογίστηκε πως τούτα τα λόγια θα μου αρέσουν εκφράζω λευκά συναισθήματα. Και το λευκό δεν έχει το νόημα της ουδετερότητας αλλά της αγνότητας.




http://dimarath.blogspot.gr

Μια μικρή αληθινή ιστορία




Ο Μαρκ είχε γεννηθεί µε µία πολύ βαριά ασθένεια του ανοσοποιητικού συστήµατος. Ένα σύνδροµο ανεπάρκειας της άµυνας του οργανισµού, που κάποια γενετική αλλοίωση του είχε φορτώσει για πάντα.

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2015

Τα Χρυσά Έπη των Πυθαγορείων


Είναι άγνωστο ποίος έγραψε τα Χρυσά Έπη. Σίγουρα είναι Πυθαγόρεια, αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε πως τα έγραψε ο ίδιος ο Πυθαγόρας, καθότι γνωρίζομε πως δεν άφησε κανένα γραπτό κείμενο. Απλά εντάσσονται στην παράδοση των Πυθαγορείων.

Αυτή τη θέση έχει κρατήσει ο Ιάμβλιχος, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Ιεροκλής, ο Πρόκλος και ο Σιμπλίκιος. Σύμφωνα με τον σχολιασμό του Ιεροκλέους, τα εν λόγω Έπη λέγονται "Χρυσά" για να επισημανθεί ότι “περιέχουν την τελειότατη στοιχείωση της φιλοσοφίας των Πυθαγορείων". Ο χρυσός, σύμφωνα πάντα με τον Ιεροκλή, είναι μέταλλο καθαρότατο, και ανώτερο από τα υπόλοιπα, διότι δεν οξειδώνεται, ενώ τα υπόλοιπα αλλοιώνονται, καθώς προσμειγνύονται με ξένα και γήινα συστατικά.

Ο Μύθος του Ερμαφρόδιτου - αποσυμβολισμός

Ο Μύθος του Ερμαφρόδιτου - αποσυμβολισμός
Ο  Ερμαφρόδιτος παρουσιάζεται στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία και τέχνη ως το ον που έχει ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά και των δύο φύλων.  
Ήταν  γιος του Ερμή και της Αφροδίτης τον οποίο ανέθρεψαν οι νύμφες στις σπηλιές του όρους Ίδη της Φρυγίας. Στο πρόσωπό του αντιφέγγιζε η χάρη και η ομορφιά και των δύο γονέων του, από τους οποίους πήρε και το όνομά του. Όταν έγινε δεκαπέντε χρόνων, εγκατέλειψε το βουνό όπου μεγάλωσε για να περιπλανηθεί στη Μικρά Ασία και να γνωρίσει καινούργια μέρη.  Πέρασε από πόλεις της Λυκίας, καθώς και από την Καρία, όπου σταμάτησε να ξεκουραστεί σε μια πηγή που ονομαζόταν Σαλμακίς, τα νερά της οποίας σχημάτιζαν λίμνη.

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

Γιατί τα αειθαλή δέντρα κρατούν τα φύλλα τους το χειμώνα




«By the moon» του Chris Hiedeman


Κάποτε, πριν πολύ πολύ καιρό, οι μέρες ήταν κρύες κι ο χειμώνας πλησίαζε γοργά. Και όλα τα πουλιά πέταξαν μακρυά στο ζεστό νότο, περιμένοντας να επιστρέψει η άνοιξη. Ένα μικρό πουλί όμως, είχε σπασμένη φτερούγα και δεν μπορούσε να πετάξει. Δεν ήξερε τι να κάνει. Κοίταξε τριγύρω του, αναζητώντας ένα μέρος να το κρατήσει ζεστό. Αλλά δεν είδε τίποτε πέρα από τα δέντρα του μεγάλου δάσους.

«Ίσως τα δέντρα δεχτούν να με κρατήσουν ζεστό κατά τη διάρκεια του χειμώνα», είπε.
Έτσι προχώρησε μέχρι την άκρη του δάσους, χοροπηδώντας και φτερουγίζοντας όσο καλύτερα μπορούσε με τη σπασμένη του φτερούγα. Το πρώτο δέντρο ήταν μια λεπτόκορμη ασήμοχρωμη σημύδα.

«Όμορφη σημύδα», είπε το πουλί, «θα μου επιτρέψεις να κουρνιάσω στα ζεστά κλαδιά σου μέχρι να έρθει η άνοιξη;»
«Αγαπητέ μου», είπε η σημύδα «τι είναι αυτό που ζητάς! ´Εχω να φροντίσω τα φύλλα μου κατά τη διάρκεια του χειμώνα – αυτό μου αρκεί. Φύγε μακρυά από δω.»

Το μικρό πουλί χοροπήδησε και φτερούγισε όσο καλύτερα μπορούσε με τη σπασμένη του φτερούγα, μέχρι που έφτασε στο επόμενο δέντρο. Ήταν μια θαυμαστή, μεγάλη βελανιδιά.

«Ω μεγάλη βελανιδιά », είπε το μικρό πουλί «θα μου επιτρέψεις να σταθώ στα ζεστά κλαδιά σου μέχρι να έρθει η άνοιξη;»

«Αγαπητέ μου», είπε η βελανιδιά, «είναι πράγματα αυτά που ζητάς; Αν σταθείς στα κλαδιά μου όλο το χειμώνα, θα μου φας τα βελανίδια. Φύγε μακρυά από δω.»

Έτσι το μικρό πουλί χοροπήδησε και φτερούγισε με τη σπασμένη φτερούγα του όσο καλύτερα μπορούσε μέχρι που έφτασε σε μια ιτιά στην όχθη του ρέμματος.

«Αχ όμορφη ιτιά», είπε το μικρό πουλί, «θα μου επιτρέψεις να κάτσω στα ζεστά κλαδιά σου μέχρι να έρθει η άνοιξη;»

«Ε, όχι!», είπε η ιτιά, «εγώ δε μιλώ με ξένους. Φύγε μακρυά.»

Το καημένο μικρό πουλί δεν ήξερε πια που να πάει. Όμως προχώρησε παρακάτω, χοροπηδώντας και φτερουγίζοντας με τη σπασμένη φτερούγα του όσο καλύτερα μπορούσε. Εκείνη τη στιγμή το πρόσεξε ένα έλατο και του ‘πε: «Πού πας μικρό πουλί;»

«Ούτε κι εγώ γνωρίζω», είπε το πουλί. «Τα δέντρα δε δέχονται να με φιλοξενήσουν και η φτερούγα μου είναι σπασμένη και δεν μπορώ να πετάξω.»

«Μπορείς να ζήσεις σε ένα από τα κλαδιά μου», είπε το έλατο. «Ορίστε, αυτό είναι το πιο ζεστό.»

«Μπορώ να μείνω όλο το χειμώνα;»

«Ναι», είπε το έλατο. «Θα μου άρεσε να σε έχω παρέα.»

Μόλις το πεύκο που στεκόταν δίπλα στο έλατο είδε το μικρό πουλί να χοροπηδά και να φτερουγίζει με τη σπασμένη φτερούγα του όσο καλύτερα μπορούσε, του είπε: «Τα κλαδιά μου δεν είναι πολύ ζεστά, αλλά μπορώ να σε προστατέψω από τον άνεμο, γιατί είμαι μεγάλο και δυνατό.»

Έτσι το μικρό πουλί φτερούγισε (όσο καλύτερα μπορούσε) μέχρι το πιο ζεστό κλαδί του ελάτου και το πεύκο κράτησε τον άνεμο μακρυά από τη φωλιά του και όταν ο κέδρος είδε τι συνέβαινε, είπε ότι αυτός θα προσφέρει στο μικρό πουλί κάτι να τρώει κατά τη διάρκεια του χειμώνα – τους καρπούς των κλαδιών του. Τα κεδρόμηλα είναι μια πολύ καλή τροφή για τα μικρά πουλιά..
Το μικρό πουλί ένιωθε άνετα μέσα στη φωλιά του, προστατευμένο από τον άνεμο κι έχοντας ένα σωρό κεδρόμηλα για φαγητό.
Τα υπόλοιπα δέντρα στην άκρη του δάσους σχολίαζαν το ένα στο άλλο:

«Εμένα καρφάκι δεν μου καίγεται για τα ξένα πουλιά», είπε η σημύδα.

«Κι άσε που θα έπρεπε να χαραμίσω τα βελανίδια μου…», είπε η βελανιδιά.

«Κι εγώ δε μιλώ σε ξένους», συμπλήρωσε η ιτιά. Και τα τρία δέντρα κορδώθηκαν περήφανα με τον εαυτό τους.

Εκείνη τη νύχτα ο Βόρειος Άνεμος έφτασε μέχρι τα δέντρα για να παίξει. Φύσηξε τα φύλλα τους με την παγωμένη ανάσα του κι όποιο φύλλο άγγιζε, έπεφτε στο έδαφος. Ήθελε ν’ αγγίξει κάθε φύλλο του δάσους, γιατί του άρεσε να βλέπει τα δέντρα γυμνά.

«Μπορώ να αγγίξω όλα τα φύλλα;», ρώτησε τον πατέρα του, το Βασιλιά της Παγωνιάς.



«Όχι», είπε ο Βασιλιάς. «Όσα δέντρα φέρθηκαν μ’ ευγένεια στο πουλί με τη σπασμένη φτερούγα θα κρατήσουν τα φύλλα τους.»

Έτσι, ο Βόρειος Άνεμος τα άφησε στην ησυχία τους και το έλατο, το πεύκο και ο κέδρος κράτησαν όλα τα φύλλα τους κατά τη διάρκεια του χειμώνα εκείνου. Κι έτσι συνεχίζει να συμβαίνει από τότε.





https://mythoplasieskiafigiseis.wordpress.com
http://etc.usf.edu

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015

ΚΑΘE AΝΘΡΩΠΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΑΕΙ



Μα κι ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει
και πρέπει αυτό απ' όλους ν' ακουστεί.

Άλλοι με κολακεία σε σκοτώνουν
κι' άλλοι με ματιά φαρμακερή.

Μ' ένα φιλί σκοτώνουν οι δειλοί,
κι οι γενναίοι άνδρες με σπαθί.

Νέοι σκοτώνουν άλλοι την αγάπη τους
κι' άλλοι σαν γενούνε γέροι.

Με χέρι λαγνείας άλλοι τηνε πνίγουνε
κι' άλλοι με πλούτου χέρι.

Κι επειδή πιο γρήγορα παγώνει έτσι το κορμί,
οι πονόψυχοι σκοτώνουν με μαχαίρι.

Άλλοι για λίγο ερωτεύονται κι άλλοι για πολύ,
άλλοι τον έρωτα πουλάνε κι άλλοι τον αγοράζουν.

Άλλοι με βουρκωμένα μάτια τον σκοτώνουνε,
κι άλλοι βουβοί τον αφανίζουν.

Κι ενώ ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει
όλοι ωστόσο δεν πεθαίνουν...




H MΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΟΥ ΡΕΝΤΙΝΓΚ
ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ (16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1854 – 1900)

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015

Η τελευταία διαδρομή......


Μόλις έφτασα στην διεύθυνση, πάτησα την κόρνα του αυτοκινήτου μου. Περίμενα μερικά λεπτά και κόρναρα ξανά. Ήταν η τελευταία κούρσα της βάρδιάς μου, οπότε σκέφτηκα να συνεχίσω την πορεία μου. Αντί να συνεχίσω όμως, σταμάτησα, περπάτησα έως την πόρτα και χτύπησα.
«Μισό λεπτό», απάντησε μια αδύναμη, ηλικιωμένη φωνή. Ακουγόταν σαν να σέρνει κάτι στο πάτωμα.  Μετά από μια μικρή παύση, η πόρτα άνοιξε και μπροστά μου στάθηκε μια γυναίκα γύρω στα 90. Φορούσε ένα φόρεμα και ένα καπέλο με πέπλο, έμοιαζε με χαρακτήρα από ταινία του 1940. Είχε δίπλα της μια μικρή τσάντα από νάιλον. Το σπίτι έμοιαζε εγκαταλειμμένο. Όλα τα έπιπλα ήταν καλυμμένα με σεντόνια. Δεν υπήρχαν πουθενά ρολόγια, διακοσμητικά και γενικώς αντικείμενα. Σε μια γωνία υπήρχε ένα χαρτονένιο κουτί γεμάτο παλιές φωτογραφίες και γυαλικά.
«Θα μπορούσες να πας την τσάντα μου στο αυτοκίνητο;» είπε. Πήρα την τσάντα και την πήγα μέχρι το ταξί, έπειτα γύρισα για να τη βοηθήσω. Πιάστηκε από το χέρι μου και πήγαμε σιγά σιγά προς το ταξί.. Με ευχαριστούσε διαρκώς για την καλοσύνη μου. «Δεν κάνει τίποτα» της είπα. «Προσπαθώ απλώς να συμπεριφέρομαι στους επιβάτες μου, όπως θα ήθελα να συμπεριφέρονται στην μητέρα μου» συνέχισα,  «Είσαι τόσο καλό παιδί» είπε.
Όταν μπήκαμε στο ταξί, μου έδωσε μια διεύθυνση και με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε μέσω του κέντρου της πόλης. Της είπα πως δεν ήταν η γρηγορότερη διαδρομή αλλά μου απάντησε πως δεν έχει πρόβλημα. «Δεν βιάζομαι, η διεύθυνση που σας έδωσα, είναι η διεύθυνση ενός ασύλου», κοίταξα στον καθρέφτη και είδα πως τα μάτια της άστραφταν και πως ήταν έτοιμη να κλάψει, «έχω χάσει όλη μου την οικογένεια», συνέχισε με μια γλυκιά και κουρασμένη φωνή. «Ο γιατρός μου, μου είπε πως δεν μου έχει μείνει πολύς χρόνος». Ακούγοντάς την έκλεισα διακριτικά το ταξίμετρο.
«Ποια διαδρομή θα θέλατε να ακολουθήσω;» την ρώτησα. Για τις επόμενες δύο ώρες οδηγούσαμε μέσα στην πόλη. Μου έδειξε το κτήριο που εργαζόταν κάποτε, μου έδειξε το σπίτι που εκείνη και ο σύζυγός της έμεναν όσο ήταν νιόπαντροι, σταματήσαμε μπροστά από ένα κατάστημα επίπλων που παλιότερα ήταν αίθουσα χορού και πήγαινε όσο ήταν νέα. Πολλές φορές μου ζήτησε να επιβραδύνω μπροστά από κάποιο κτήριο ή κάποια γωνία ενώ εκείνη κοιτούσε μέσα από το σκοτάδι, χωρίς να λέει κουβέντα.
Καθώς η πρώτη αχτίδα του ήλιου γεννιόταν από τον ορίζοντα, μου είπε απότομα «Κουράστηκα, ας πάμε τώρα»Οδηγούσαμε στη σιωπή. Όταν φτάσαμε είδαμε μπροστά μας ένα χαμηλό κτήριο, σαν μικρό αναρρωτήριο, με ένα δρομάκι που περνούσε από μια στοά.. Δύο νοσηλευτές βγήκαν έξω, και ήρθαν προς το μέρος μας. Ήταν σχολαστικοί και παρακολουθούσαν την κάθε τους κίνηση. Υπέθεσα πως την περίμεναν.
Άνοιξα το πορτμπαγκάζ και πήγα την τσάντα της μέχρι την πόρτα. Όταν έφτασα, η γυναίκα είχε ήδη καθίσει σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. «Πόσο σας οφείλω;» με ρώτησε. «Τίποτα» της απάντησα. Μου είπε πως δουλεύω για να βγάλω λεφτά, και της απάντησα πως υπάρχουν και άλλοι πελάτες. Σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ, έσκυψα και την αγκάλιασα. Με κράτησε σφιχτά και μου είπε πως της έδωσα μια μεγάλη χαρά, «Σε ευχαριστώ» μου είπε. Έσφιξα το χέρι της και έφυγα μέσα στο αμυδρό πρωινό φως.
Πίσω μου έκλεισε μια πόρτα, η πόρτα μιας ζωής. Δεν πήρα άλλους επιβάτες εκείνη την μέρα, οδηγούσα χωρίς προορισμό βυθισμένος στις σκέψεις μου. Για το υπόλοιπο της μέρα δεν μπορούσα καν να μιλήσω.    Σκεφτόμουν πόσο εύκολα θα μπορούσε να έχει πετύχει έναν νευρικό οδηγό, ή κάποιον που θα βιαζόταν να τελειώσει την βάρδιά του. Τι θα συνέβαινε αν είχα αρνηθεί την κούρσα ή αν είχα κορνάρει άλλη μια φορά και είχα φύγει. Κάνοντας μια φευγαλέα αναδρομή, συνειδητοποίησα πως αυτή η κούρσα ήταν ό,τι πιο σημαντικό είχα κάνει στη ζωή μου. Είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε πως οι ζωές μας περιστρέφονται γύρω από τις μεγάλες μας στιγμές. Οι μεγαλύτερες στιγμές μας όμως, συνήθως έρχονται όταν δεν τις περιμένουμε.

-Οδηγός ταξί, Νέα Υόρκη.

e-mail από Κ.Μ.

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Η παραβολή του Γουό και τα δωμάτια του μαθήματος


 

Astrology.gr, Ζώδια, zodia, Η παραβολή του Γουό και τα δωμάτια του μαθήματος    
Πως ο φόβος μας στερεί την ομορφιά της ζωής
Ας θυμηθούμε το μεγαλείο της ίδιας μας της φύσης...                                                                                                                                                          

Η Μεγάλη Επίκληση και η ερμηνεία της


Astrology.gr, Ζώδια, zodia, Η Μεγάλη Επίκληση και η ερμηνεία της     
Μεγάλη Επίκληση
από τη Νία Θεοφανίδου 
Η ανθρωπότητα εξυπηρετεί μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στα τρία κατώτερα βασίλεια (ορυκτό, φυτικό, ζωικό) και στα ανώτερα βασίλεια. Ο άνθρωπος είναι ένας από τους κρίκους της ζωντανής αλυσίδας και παίζει ένα μεγάλο ρόλο στην εκπλήρωση του εξελικτικού σκοπού του ηλιακού συστήματος. Αν ένας πλανήτης δεν ανταποκρίνεται στο βαθμό προόδου του ηλιακού συστήματος, τότε η πλανητική ζωή λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να προωθήσει την ανάπτυξη του πλανήτη και να αποκαταστήσει την αρμονία μέσα στο ηλιακό σύστημα.
Το σώμα της Ηλιακής Ζωής είναι ο ορατός ήλιος, μέσω του οποίου ακτινοβολεί ζωή σε κάθε άτομο του ηλιακού συστήματος.
Οι πλανήτες είναι τα κέντρα του. Υπάρχει ένας Σκοπός για όλους τους πλανήτες. Σκοπός είναι η Θέληση Του, το «Μέλλον», που σαν μεγάλος μαγνήτης δημιουργεί το ηλιακό πρότυπο προς το οποίο έλκονται όλα τα βασίλεια σε όλα τα επίπεδα.
Το κέντρο κεφαλής  του πλανήτη μας είναι η Σαμπάλλα**, ή «λευκή νήσος», ή «προπύργιο», «το Κέντρο που η θέληση του Θεού είναι γνωστή». 
Μεγάλοι Διδάσκαλοι γνωστοί ως «Φύλακες του Σχεδίου», σχηματίζουν την Ιεραρχία του πλανήτη και διδάσκουν στην ανθρωπότητα το Σχέδιο (θείο Σκοπό) το οποίο είναι συμπυκνωμένο στη Μεγάλη Επίκληση.

Η Μεγάλη Επίκληση και η ερμηνεία της
Από την εστία του Φωτός μέσα από την Διάνοια του Θεού
Ας διαχυθεί φως στις διάνοιες των ανθρώπων.
Το Φως ας κατέλθει στη Γη.
Βρισκόμαστε σε ένα εστιακό κέντρο και οραματιζόμαστε το φως που εκπορεύεται από τη Διάνοια του Θεού να διεισδύει στον πλανήτη με τη μεσολάβηση της ανθρώπινης διάνοιας. Ο νους του ανθρώπου μπορεί να είναι περιοριστικός και διαχωριστικός ή δημιουργικός και συνεκτικός. Ο δημιουργικός νους είναι το κλειδί που θα μας φέρει σε επαφή με το 5ο Βασίλειο στη φύση: την Ιεραρχία ή Βασίλειο των Ψυχών. Το φως κατέρχεται και εξαπλώνεται και εξαφανίζει τις πλάνες και το σκοτάδι που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο και μέσα στο σύμπαν.

Από την εστία της Αγάπης μέσα από την Καρδιά του Θεού
Ας διαχυθεί αγάπη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Είθε ο Χριστός* να γυρίσει στη Γη.
Οραματιζόμαστε την Καρδία του Θεού, του μεγάλου Κύριου της Αγάπης. Βλέπουμε πως η ενέργεια της αγάπης διαχέεται στις καρδιές των ανθρώπων και δημιουργεί θεμελιώδεις αλλαγές μέσα στην ανθρωπότητα. Εγκαθιδρύει σωστές ανθρώπινες σχέσεις, και φροντίζει τις ανάγκες των παιδιών, των γυναικών, και της φύσης σε όλο τον πλανήτη. Βλέπουμε ότι η αγάπη λιώνει το μίσος και την εκμετάλλευση, και σταματάει τον πόλεμο σε όλη τη Γη. Ευχόμαστε ο Χριστός* να επανεμφανιστεί στη Γη. Aυτό όμως θα συμβεί, αφού προηγουμένως οι άνθρωποι έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη επιλογή.

Από το κέντρο που η Θέληση του Θεού είναι γνωστή
Ο Σκοπός ας καθοδηγεί τις μικρές θελήσεις των ανθρώπων.
Ο Σκοπός που οι Διδάσκαλοι γνωρίζουν και υπηρετούν.
Το κέντρο που η Θέληση του Θεού είναι γνωστή, είναι η Σαμπάλλα**.  Η Σοφία η Αγάπη και η Θέληση ( Δύναμη) είναι οι τρεις ιδιότητες του θείου και εκδηλώνονται σύμφωνα με τις τοπικές ανάγκες και τη γενική εικόνα της προόδου της ανθρωπότητας. Ο Σκοπός του Θεού, καθοδηγεί τις μικρές θελήσεις των ανθρώπων, και δημιουργεί ένα νέο κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι εισέρχονται συνειδητά στα μυστήρια των μυήσεων και γίνονται συνεργάτες αυτού του Σκοπού. Οι μεγάλοι Διδάσκαλοι σχηματίζουν την Ιεραρχία, είναι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο και είναι εστιασμένοι σε διάφορα πεδία.. Διδάσκουν το μέρος του σχεδίου που είναι το επόμενο βήμα στην Ατραπό της εξέλιξης.

Από το κέντρο που ονομάζουμε φυλή των ανθρώπων
Το σχέδιο της Αγάπης και του Φωτός ας πραγματοποιηθεί.
Και είθε να σφραγίσει την πύλη του κακού.
Η ανθρωπότητα - το τέταρτο Βασίλειο - είναι το κλειδί για την ανελικτική διαδικασία και τη σωστή κατανόηση του θείου Σχεδίου στον κόσμο μας. Οραματιστείτε την ανθρωπότητα σαν ένα κέντρο στο οποίο το Σχέδιο της Ιεραρχίας πραγματοποιείται και σφραγίζει την πύλη που διαμένει το κακό – το μίσος, η χωριστικότητα, ο εγωισμός ο υλισμός, ο πόλεμος, η άγνοια. Η «πύλη του κακού» μπορεί να σφραγισθεί μόνο από την ανθρωπότητα η οποία είναι μόνη, με βοηθό το Θείο Πνεύμα που είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο. Η Ιεραρχία απωθεί το κακό πίσω, στον τόπο από τον οποίο προέρχεται. Το κακό εκδηλώνεται από τα ανθρώπινα πάθη μας και μόνο αν επικαλεσθούμε τις ενέργειες του Φωτός, της Αγάπης και της Δύναμης  και έρθουν στη Γη θα καταφέρουμε να σφραγίσουμε την πύλη του.

Το Φως, η Αγάπη και η Δύναμη
Ας αποκαταστήσουν το Σχέδιο πάνω στη Γη.
Οι στόχοι του Σχεδίου είναι:
- Να αυξηθεί το φως σε όλες τις μορφές του και σε όλα τα επίπεδα.
- Να αυξηθεί η θεία Αγάπη στις καρδιές των ανθρώπων.
- Να γίνει γνωστή η Θέληση του Θεού στον άνθρωπο για να μπορεί να ζει τη ζωή του σύμφωνα με αυτή, σε συνεχή μετουσίωση, μετασχηματισμό και μεταμόρφωση.
-Να σφραγιστεί η πύλη του κακού που δρα ενάντια στο Σχέδιο.
-Να υψωθεί η γη στον ουρανό, με όλες τις σφαίρες και δραστηριότητες της.

Καθώς λέτε αυτή τη Μεγάλη Επίκληση, οραματιστείτε όλη την ανθρωπότητα και  σκορπίστε αυτή την τριπλή ενέργεια σε όλο τον πλανήτη ώστε όλοι οι άνθρωποι, χωρίς διάκριση χρώματος και θρησκείας, να εμποτιστούν από το Φως που θα διώξει τα σκοτάδια της ψυχής τους. Προβάλετέ τη ειδικά σε άτομα, ομάδες ή έθνη που υποφέρουν.


*     με την λέξη "Χριστός" εννοούμε = αυτός που έχει πάρει το χρίσμα...
**   Σαμπάλλα: Η Σαμπάλλα (Shamballa) αντικατοπτρίζει τον χώρο της 6ης Διάστασης. Τον χώρο που υπάρχει η Συλλογική συνειδητότητα των Αναληφθέντων Διδασκάλων. Εκτός όμως από ένα χώρο υψηλής ενεργειακής δόνησης εκφράζει την αναζήτηση του ανθρώπου για επικοινωνία με τον εσωτερικό του εαυτό και την ανακάλυψη της κρυμμένης γνώσης που η λήθη την έχει κάνει να ξεχαστεί. Αυτή τη γνώση που θα σε κάνει να θυμηθείς την Θεϊκή σου Καταγωγή την αρχική σου προέλευση από τα Ουράνια Βασίλεια του Φωτός και την λαχτάρα να επιστρέψεις εκεί από όπου ξεκίνησες μετά από μια μεγάλη διαδρομή που σε εμπλούτισε με την πολυπόθητη εμπειρία. Την εμπειρία που σαν Ύπαρξη αποδέχθηκες για να εξελιχθείς και να προχωρήσεις σε υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας και ολοκλήρωσης.
THE SCIENCE OF MEDITATION, HAROUTIN TARKOM SARAYDARYAN