70. Οι υποθέσεις που θυμάμαι... Β'

Γ. Ένα χωριό της Ηπείρου, δεν θυμάμαι την ονομασία του, είχε δύο συνοικισμούς τον κάτω και τον πάνω συνοικισμό. Οι κάτοικοι του κάτω συνοικισμού αντιδρούσαν στην επέκταση του υδραυλικού δικτύου στον επάνω οικισμό, ίσως για τη μη επάρκεια του νερού ή για λόγους αντιπάθειας των συγχωριανών των του πάνω συνοικισμού.

69. Οι υποθέσεις που θυμάμαι... Α'

Α. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Ένας Ηπειρώτης που έμενε στην Αθήνα αποφάσισε να κάνει Πάσχα στο χωριό του και για να εφαρμόσει το πατροπαράδοτο έθιμο των πυροβολισμών και των κροτίδων κατά την Ανάσταση, προμηθεύτηκε καμιά τριανταριά βαρελότα, τα οποία ήταν προσαρμοσμένα σε ένα ξύλο μήκους ενός μέτρου περίπου. Τα έβαλε στο πόρτ-μπαγάζ του αυτοκινήτου του και ξεκίνησε για το χωριό του. Χαράζοντας Μεγάλο Σάββατο έφθασε έξω από τα Γιάννενα, κοντά στο κεραμοποιείο του Καμπέρη. Εκεί σκέφθηκε να δοκιμάσει ένα από τα βαρελότα μήπως και δεν εκπυρσοκροτήσουν τη βραδιά της Αναστάσεως και εξευτελισθεί στους συγχωριανούς του που τον περίμεναν σαν πρωτευουσιάνο.

68. Υπηρεσία μου στά Γιάννενα

     Με την άμεση επικράτηση της «επανάστασης» της 21^ης Απριλίου του 1967 και την ισχύ του νόμου ΔΞΘ/1912 «περί καταστάσεως πολιορκίας» κληθήκαμε στο γραφείο του διοικητού της VIIIης μεραρχίας υποστρατήγου Σταματίου Σκ. οι δικαστικοί σύμβουλοι του στρατοδικείου Ιωαννίνων Πρόεδρος, Επίτροπος και εισηγητής, αντισυνταγματάρχης Εμμανουήλ Πλ., ταγματάρχης Θεμιστ. Δημ. και λοχαγός (εγώ) αντίστοιχα και μας δόθηκε η διαταγή να μεταβούμε στις έδρες των νομαρχιών Άρτας, Θεσπρωτίας και Πρεβέζης για να μεταβιβάσομε τις εντολές της «επανάστασης» στους αξιωματικούς ταγματάρχες που είχαν ήδη ειδοποιηθεί να βρίσκονται σ’ αυτές για να καταλάβουν τις Νομαρχίες και να τις διευθύνουν μέχρι νεωτέρας διαταγής. 

67. Μετάθεση στα Γιάννενα

Ο πρώτος ήταν: Διότι διατάσσοντας το Δικαστικό Συμβούλιο περαιτέρω ανάκριση έπρεπε να καθορίσει επακριβώς τα ερευνητέα θέματα και συμμετέχοντος εμού υποχρεωτικώς στο Δικ.Συμβούλιο δεν θα μπορούσαν να καθοριστούν αυτά έστω κι αν τα υπόλοιπα δύο μέλη του Συμβουλίου σχημάτιζαν πλειοψηφία κι αυτό φόβιζε ιδίως τον Πρόεδρο Σπυρ., διότι είχα το δικαίωμα να διατυπώσω εγγράφως τους λόγους της διαφωνίας μου για κάθε ερευνητέο θέμα αφού ήξερα με κάθε λεπτομέρεια το υλικό της ανακρίσεως οπότε θα απεκαλύπτετο έτσι η γύμνια του Προέδρου κατά την ετήσια επιθεώρησή του από τον Πρόεδρο του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, με δυσμενείς επιπτώσεις στην καριέρα του.  

66. Ανάκλησις αδείας και μετάθεση...

Στο μέσον της αδείας μου ειδοποιήθηκα ότι ανακαλείται αυτή και πρέπει επειγόντως να πάω στο Στρατοδικείο Καβάλας, ως Βασιλικός Επίτροπος. Πώς όμως να φύγω με τη δεύτερη κόρη μου να καίγεται από τον πυρετό; Αυτοκίνητο Ι.Χ. δεν είχα και η αναχώρησή μου με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ ήταν προβληματική. Ευτυχώς βρέθηκε στη Ν.Φωκαία ο αντισυνταγματάρχης Κ., διοικητής του κλιμακίου της ΚΥΠ στη Θεσσαλονίκη με μία μαύρη κούρσα. Μαθαίνοντας ότι σε λίγο θα φύγει για τη Θεσσαλονίκη και χωρίς να τον γνωρίζω του ανέφερα το πρόβλημά μου κι’ αμέσως δέχθηκε να μεταφέρει τη γυναίκα μου και τις κόρες μου, όπως και έγινε, εγώ δε έφυγα με λεωφορείο. 

65. «πάρτην πίσω βρε Αμανπέ»

     

      Άρχισα λοιπόν να παίρνω τις απολογίες των λοιπών κατηγορουμένων. Το πρωΐ της ημέρας που πήρα την απολογία του πρώτου κατηγορούμενου –δεν θυμάμαι τίνος- και με τα μέχρι τότε στοιχεία, τον αφήσαμε ελεύθερο. Το απόγευμα ήρθε ο Τσ. και τον ενημερώσαμε ο Επίτροπος και εγώ, οπότε πετιέται ο Πρόεδρος και λέει στο Στρατηγό ότι λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης για την αποφυλάκιση των λοιπών κατηγορουμένων να αποφασίζει το Δικαστικό Συμβούλιο. Ο Επίτροπος πήγε να πει κάτι και τον σταμάτησε ο Τσ., λέγοντας πως πρέπει να ακούσουμε πρώτα τον Εισηγητή ο οποίος και χειρίζεται την υπόθεση, δηλαδή εμένα, λέγοντάς μου «λέγε Νικολαΐδη». 

64. Το "σαμποτάζ" στον Έβρο

       Υπόθεση τέταρτη: Τον Οκτώβριο του 1961 έγιναν οι εκλογές που αποκλήθηκαν «της βίας και της νοθείας» και πλειοψήφισε η ΕΡΕ. Με 13 και μόνο πλαστά εκλογικά βιβλιάρια αρχίζει ο «ανένδοτος» αγώνας του Γεωργ. Παπανδρέου, ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το Μάϊο του 1963, κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής πορείας στο πλαίσιο του «ανένδοτου» αγώνα, δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη ο αρχηγός της πορείας Λαμπράκης. Την ανάκριση για τη δολοφονία αυτή αναλαμβάνει κάποιος νέος πρωτοδίκης Σαρτζετάκης. Καίτοι η ανάκριση είναι μυστική, στοιχεία αυτής βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μεγαλοποιούμενα από τον φιλικό της αντιπολίτευσης τύπο. Τόση είναι η ένταση του αγώνα ώστε αναγκάζεται ο αρχηγός της ΕΡΕ Κων. Καραμανλής να διερωτηθεί «μα ποιος κυβερνά τον τόπο;» και λίγες μέρες αργότερα να φύγει από την Ελλάδα και την πολιτική στις αρχές Δεκεμβρίου του 1963 με πλαστό διαβατήριο και όνομα Τριανταφυλίδης. Με την πολιτική αυτή αναταραχή, που οφείλεται και στην ανάμιξη του παλατιού και κυρίως στην επέμβαση της Φρειδερίκης που επηρέαζε τον άβουλο βασιλιά και γιο της Κωνσταντίνο, το Νοέμβριο του 1963 γίνονται νέες εκλογές, οι οποίες και επαναλαμβάνονται με μεγαλύτερη οξύτητα τον Φεβρουάριο του 1964, με αποτέλεσμα η Ένωση Κέντρου να καταλάβει 171 έδρες από το σύνολο των 300. 

63. Εισηγητής Δ.Σ. Θεσσαλονίκης

Σαν εισηγητής Β΄Τμήματος του Διαρκούς Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης χειρίστηκα πληθώρα συνήθων ποινικών υποθέσεων π.χ. εξυβρίσεων, λιποταξιών, ανυποταξιών, βιαιοπραγιών κ.λπ. που είναι ανθρωπίνως αδύνατον να θυμάται κανείς. Άλλωστε δεν υπήρχαν τότε φωτοτυπικά μηχανήματα ώστε να φωτοτυπήσω τις εισηγήσεις μου γι’ αυτούς, πέραν του ότι δεν θα είχε και ενδιαφέρον. Έτσι θα αναφέρω μόνον εκείνες τις υποθέσεις που λόγω της σοβαρότητάς τους παρέμειναν στη μνήμη μου αναλοίωτες.

62. Τρίτη υπηρεσία μου στη Θεσσαλονίκη

Με τη μετάθεσή μου στη Θεσσαλονίκη άφησα την οικογένειά μου προσωρινά στην Κοζάνη μέχρι να βρω σπίτι για να ενοικιάσω. Συνέπεσε να υπάρχει κενό διαμέρισμα των Σ.Ο.Α. στο πεδίον Άρεως και με αίτησή μου παραχωρήθηκε σε μένα για μια διετία. Έτσι γρήγορα έφερα και την οικογένειά μου με την ελπίδα ότι εδώ θα βρω κάποια καλύτερη κατανόηση των Δικαστικών Συμβούλων, τουλάχιστον σε νομικά θέματα. Τα νέα όμως για τις νομικές διαφωνίες μου στο Στρατοδικείο Κοζάνης είχαν φτάσει νωρίτερα παραλλαγμένα από αυτούς που τα μετέδωσαν. Άλλωστε ένα απλό τηλεφώνημα «προσέξτε το Νικολαΐδη» ήταν αρκετό να προϊδεάσει αυτούς δυσμενώς για την προσωπικότητά μου, έστω κι’ αν δεν θα συμμετείχα ενεργά ή δεν θα έπαιρνα θέση στα κοτσομπολιά τους. 

61. Αθώος παμψηφεί...

Η παρέα μου στην Κοζάνη αποτελούνταν από 4-5 Κοζανίτες και 2-3 ποντιακής καταγωγής καθηγητές του Γυμνασίου μεταξύ αυτών και του ανθρώπου Θεμιστοκλή Λ., τη συμμετοχή του οποίου στον ΕΛΑΣ γνώριζε ο διευθυντής της σχολής και βεβαίως κι’ εγώ όπως ανέφερα παραπάνω. Άλλωστε η συμμετοχή κάποιου στον ΕΛΑΣ και αξιωματικών ακόμη μονίμων και εφέδρων, δεν σήμαινε ότι είναι και κομμουνιστής και ενστερνίζετο τους κρυφούς σκοπούς κι’ επιδιώξεις του Κ.Κ.Ε.