28. Αναχώρηση για την Κορέα

Ενώ η υπηρεσία μου στο στρατοδικείο συνεχίζονταν κανονικά και οι σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο προχωρούσαν ομαλά, χάρη στον προϊστάμενό μου, που όχι μόνο ανεχόταν τις απουσίες μου αλλά και με παρώτρυνε να παρακολουθώ διδασκαλίες των καθηγητών, με διαταγή του Γ.Ε.Σ. μετατέθηκα στο Κέντρο Υποδοχής του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας, που βρίσκονταν στη Βουλιαγμένη Αττικής, στο οποίο έπρεπε να παρουσιασθώ στις 31 Οκτωβρίου 1952. Έτσι μετέφερα τη γυναίκα μου στην Κοζάνη χωρίς τη, φτωχική μας άλλωστε, οικοσκευή, την εγκατέστησα στο σπίτι της αδελφής της Άννας, της πρώην σπιτονοικοκυράς μου, άφησα μερικά μαθήματα του Β΄έτους γι’ αργότερα κι’ έφυγα για την Αθήνα, όπου και παρουσιάστηκα την καθορισμένη ημέρα. 

27. Αρραβώνας... γάμος...

Φεύγοντας από το σπίτι τα απογεύματα για το γραφείο, έβλεπα μιά κοπέλα να κεντά κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου στην αυλή. Τόλμησα και ρώτησα τη σπιτονοικοκυρά μου ποιά είναι η κοπέλα και μου απάντησε ότι είναι η μικρότερή της αδελφή που έμενε στο διπλανό σπίτι με κοινή αυλή. Σιγά-σιγά έμαθα όλη τη σύνθεση της οικογενείας της, τις ασχολίες των μελών και συγγενών της, τα πρόσωπά τους κ.λπ. και ένα μεσημέρι του Οκτωβρίου του 1949 γυρνώντας από τη Στρατιωτική Λέσχη (ήταν το κλασικού ρυθμού τεράστιο σπίτι που ανήκε σε κάποια οικογένεια Δρίζη, με μεγάλη αυλή στην οποία μετά τη λήξη του Κ/Σ πολέμου οργανώνονταν δεξιώσεις και συνεστιάσεις κι’ οι Κοζανίτες και Κοζανίτισες χάζευαν από τα κάγκελα της αυλής ώσπου κάποτε καλύφθηκαν με καλάμια) είδα το γηραιό πατέρα της να κάθεται στην είσοδο του υπογείου, αγναντεύοντας την αυλή και τον πάνω σε ύψωμα Ι.Ν. του Αγ.Νικάνορα, στην ανοικοδόμηση του οποίου είχε κι’ αυτός συμβάλλει. Τον χαιρέτισα, του είπα ποιός είμαι και χωρίς περιστροφές του ζήτησα το χέρι της κόρης του Κλεοπάτρας. Λέγοντάς μου «την ευχή μου νάχετε» μου άπλωσε το χέρι του το οποίο φίλησα κι’ ανέβηκα στο δωμάτιό μου. 

26. Πρώτη υπηρεσία στην Κοζάνη και Θεσσαλονίκη ως Γραμματεύς

Με καράβι έφυγα από Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη κι’ από κεί με λεωφορείο στην Κοζάνη, ντυμένος με κοντό χακί παντελόνι, με άρβυλα, κάλτσες χακί μέχρι το γόνατο και ζωσμένος με περίστροφο Σμιθ Ουένσον, σωστός πρόσκοπος. Τότε (1948) τα λεωφορεία και φορτηγά συγκεντρώνονταν στη Βέροια και Κοζάνη και δύναμη στρατού κάλυπτε τον ορεινό όγκο της Καστανιάς απ’ όπου και μέχρι σήμερα περνά ο δημόσιος δρόμος. Με την προστασία του στρατού οι δύο φάλαγγες, αντιθέτως κινούμενες, διασταυρώνονταν στο όριο των δύο νομών και μόλις περνούσε και το τελευταίο όχημα της μιας και της άλλης φάλαγγος, ο στρατός έφευγε. Γι’ αυτό και, αν καλά θυμάμαι, μέχρι τη λήξη του πολέμου κατά των Κ/Σ (Αύγουστος 1949) γίνονταν μόνο ένα δρομολόγιο Κοζάνης-Θεσσαλονίκης και αντιστρόφως.

25. Στο Ηράκλειο

                   

    Σε πολύ λίγο χρόνο, νομίζω στις αρχές Μαρτίου του 1948, μετατέθηκα στο Κέντρο Βασικής Εκπαιδεύσεως Ηρακλείου - Κρήτης, στις Ρουσές και ανέλαβα καθήκοντα επιλοχία κι' ας ήμουν λοχίας. Από την υπηρεσία μου εδώ θυμάμαι μόνο δύο περιστατικά.

24. στο Πεζικό...

  Εδώ θα περιγράψω και δύο ακόμα περιστατικά της υπηρεσίας μου στο Πεζικό.

23. Επιχειρήσεις στα Κρούσια, Καϊμάκτσαλαν...

    Κατά το τέλος Αυγούστου 1946, ήρθαν οι μεταθέσεις μας κι' ο καθένας πήγε στην κανονική του μονάδα, που για μένα ήταν το 516 Τάγμα Πεζικού. Με την άφιξή μου, με τοποθέτησαν αμέσως στον 1ο Λόχο και με διέταξαν να παρουσιαστώ σ' αυτόν που ήταν καπου στο πεδίο ασκήσεων. Ξαναφορτώθηκα το γυλιό μου, πήγα τον βρήκα, παρουσιάστηκα κανονικά σε στάση προσοχής στο διοικητή του υπολοχαγό Αθαν.Κ., που κι' αυτός ήταν από τη Μακρακώμη Λαμίας, ο οποίος απλώνοντας το χέρι του μου είπε χαμογελαστός «καλώς όρισες δεκανέα. Κάτσε κάπου και θα τα πούμε στο λόχο». Με την επιστροφή μας μου ανέθεσε τη διοίκηση της πρώτης ομάδας της πρώτης διμοιρίας που δεν ήταν συμπληρωμένη διότι στα κέντρα κατατάξεως αρκετοί απαλλάσσονταν σαν ασθενείς, πάσχοντες από «αριστερή» πλευρίτιδα.

22. Ζαβολιές και καψόνια στο στρατό

    Γυρνώντας στις Σέρρες η παραπέρα εκπαίδευσή μας έγινε εντατικότερη. Λύση κι' αρμολόγηση πολυβόλου Μπρεν και Τόμσον σε ορισμένο χρόνο, ημέρα-νύχτα με κλεισμένα μάτια, ονοματολογία των εξαρτημάτων τους, νυχτερινές πορείες με πλήρη φόρτο, ημερήσιες και νυκτερινές καταλήψεις υψωμάτων κ.λπ., έτσι ώστε πολλοί μετά το βραδινό συσσίτιο και τη βραδινή προσευχή, να παραδίδονται κατάκοποι στις αγκαλιές του ύπνου, του γιου της νύχτας κι' αδελφού του θανάτου. Χώρια οι νυκτερινοί συναγερμοί του επιλοχία μας Ζαφείρη που μέσα σε ορισμένα λεπτά έπρεπε να πλυθείς στις βρύσες που ήταν στο κέντρο του στρατοπέδου, να ντυθείς και να συνταχθείς στη διμοιρία σου μπροστά στο κτίριο στρατωνισμού αναμένοντας τα προστάγματα που θα εκτελούσαμε μετά τον σημανθέντα και πραγματοποιηθέντα συναγερμό. Δεν έλειπαν βέβαια και τα κάθε είδους «καψόνια» που γίνονταν είτε ομαδικά είτε ατομικά προς «σωφρονισμό» αλλά και για αστειότητες. Θυμάμαι τα εξής.

21. Υπηρεσία στο Πεζικό

     Όλοι οι εθελοντές -120 περίπου- αποτελέσαμε ένα λόχο που στεγάζονταν σε ένα διώροφο κτίριο. Διμοιρίτες μας ήταν δύο ανθυπολοχαγοί του στρατού της Μέσης Ανατολής. Ο ένας είχε ξανθό μακρύ και χοντρό μουστάκι. Δεν θυμάμαι το όνομά του και δεν τον συνάντησα στη μετέπειτα στρατιωτική μου ζωή. Ο άλλος λεγόταν Π. Δημ., από την Κέρκυρα, είχε ένα αυστηρό αλλά ήρεμο τρόπο επιβολής. Τον συνάντησα μια φορά όταν εγώ μεν υπηρετούσα σαν ανακριτής στο Στρατοδικείο Αθηνών, αυτός δε υπηρετούσε σαν Διευθυντής στο στρατιωτικό κέντρο εθνικών ερευνών (Κ.ΕΘ.Ε.) και πήγα να τον συμβουλευτώ για τεχνικές λεπτομέρειες μιας εφευρέσεως (;) που αφορούσε ένα μεταλλικό κόκορα ή κότα που θα μπορούσε αυτοτελώς να πετά μεταφέροντας μηνύματα. Μια άλλη φορά πληροφορηθείς ότι δικηγορώ στην Κοζάνη, με παρεκάλεσε να ενδιαφερθώ για το θάνατο σε τροχαίο ενός στρατιώτου, ο πατέρας του οποίου υπηρέτησε κάποτε υπό τας διαταγάς του. Τον διαβεβαίωσα ότι θα το κάνω.

20. Διαταγή εκτέλεσης...

     Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας (μέσα Ιανουαρίου 1945) και την εγκατάσταση στη Θεσσαλονίκη του στρατηγού Παπαδόπουλου, του γνωστού «παππού» που αργότερα σαν βουλευτής πέθανε μέσα στη Βουλή από οξύ έμφραγμα καρδιάς, βγήκα από τη φυλακή κατά το σούρουπο, μαζί με μερικούς συνομηλίκους μου, προς μεγάλη λύπη των προνομιούχων συγκρατουμένων μου για το ποιος πλέον θα μεριμνά τη μεταφορά των κοπράνων τους.
    Επειδή δεν ήξερα την τύχη των δικών μου στη Μενεμένη και την Ξηροκρήνη, ούτε του πατέρα μου και του αδελφού μου, πήγα στο σπίτι του Δ. Θ., που βρίσκονταν κι' αυτό στην Ξηροκρήνη με την οικογένεια του οποίου συνδέονταν η οικογένειά μας από τη Μ. Ασία. Μόλις χτύπησα την πόρτα μου άνοιξαν χωρίς να μου επιτρέψουν να προχωρήσω στο εσωτερικό του σαλονιού τους, όπου καθόταν όλοι τους, παρά μου έφεραν μια ψάθινη καρέκλα και μ' έβαλαν να καθίσω πίσω από την πόρτα εξόδου για το φόβο μην τους γεμίσω ψείρες.

19. Στη φυλακή του "Παύλου Μελά"

    Την άλλη μέρα πρωΐ-πρωΐ, νηστικοί και δέσμιοι με σύρμα κατά τετράδες, συνοδεία ενόπλων ελασιτών, χωρίς τον καθηγητή Λαβασά, ξεκινήσαμε πεζοί για τη Θεσσαλονίκη. Το δρομολόγιο που ακολούθησε η φάλαγγά μας δεν ήταν ο δημόσιος δρόμος Κιλκίς - Θεσσαλονίκης αλλά παράδρομοι αυτού. Τα χωριά που περάσαμε ήταν ο Κρηστώνας (σιδηροδρομικός σταθμός του Κιλκίς), Πεδινό, Γαλλικό, Μικρόκαμπος, Νέο Αγιονέρι, Βαθύλακος, Μεσημβρία, Αγ.Αθανάσιος, Σίνδος, Νέα Μαγνησία, Κουκλουτζάς, Μενεμένη, Λεμπέτ (σημερινή Σταυρούπολη) και καταλήξαμε στο στρατόπεδο Παύλου Μελά.