31. Η ζωή μου στην Κορέα

Με τις καταστροφές που άφησαν οι Βορειοκορεάτες, το σιδηροδρομικό δίκτυο είχε παραλύσει. Έτσι, ώσπου να φθάσω στον καθορισθέντα σταθμό, ταξίδευα κλεισμένος στο φορτηγό βαγόνι δύο ημερόνυχτα. Ευτυχώς υπήρχε η σουλτανίνα και οι παρατεταμένες στάσεις του τραίνου κι’ έπινα σ’ αυτές λίγο νερό. Όταν με κοίταζε κανένας Νοτιοκορεάτης περίεργα, του έδειχνα τον αριστερό μου ώμο, όπου υπήρχε ένα τετράγωνο πανί στο οποίο ήταν κεντημένη η σημαία μας και πάνω απ’ αυτή, μέσα σε ιδιαίτερο παραλληλεπίπεδο ύφασμα, κεντημένες στα Αγγλικά οι λέξεις «Ελληνικές εκστρατευτικές δυνάμεις» κι’ όσοι ήταν αγράμματοι απορούσαν για το τι ήταν αυτό που τους έδειχνα, οι εγγράμματοι όμως Νοτιοκορεάτες που ήξεραν ή έμαθαν μερικά Αγγλικά από την έναρξη του πολέμου στη χώρα τους, που πρώτοι οι Αμερικανοί αντιστάθηκαν στους εισβολείς, μόλις διάβαζαν τις πάνω από τη σημαία μας λέξεις έδειχναν τον σεβασμό τους σε μένα τον Ανθυπασπιστή με τις σαρδέλλες στις επωμίδες του, δηλαδή τον φέροντα την τελευταία βαθμίδα στην ιεραρχία των Ελλήνων αξιωματικών του στρατεύματος.

29. Η ζωή στο καράβι

Το καράβι είχε ναυπηγηθεί, προ του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ως σιτοκάραβο και το είχαν μετατρέψει σε οπλιταγωγό. Πριν από μας, είχε παραλάβει Βέλγους και Ολλανδούς και θα επιβίβαζε στρατιώτες και του Σιάμ που προορίζονταν κι αυτοί για την Κορέα. 

Ξυπνήστεεεεεεεεε!!!!!!! 
Άντε και καλό... βόλι...

28. Αναχώρηση για την Κορέα

Ενώ η υπηρεσία μου στο στρατοδικείο συνεχίζονταν κανονικά και οι σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο προχωρούσαν ομαλά, χάρη στον προϊστάμενό μου, που όχι μόνο ανεχόταν τις απουσίες μου αλλά και με παρώτρυνε να παρακολουθώ διδασκαλίες των καθηγητών, με διαταγή του Γ.Ε.Σ. μετατέθηκα στο Κέντρο Υποδοχής του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας, που βρίσκονταν στη Βουλιαγμένη Αττικής, στο οποίο έπρεπε να παρουσιασθώ στις 31 Οκτωβρίου 1952. Έτσι μετέφερα τη γυναίκα μου στην Κοζάνη χωρίς τη, φτωχική μας άλλωστε, οικοσκευή, την εγκατέστησα στο σπίτι της αδελφής της Άννας, της πρώην σπιτονοικοκυράς μου, άφησα μερικά μαθήματα του Β΄έτους γι’ αργότερα κι’ έφυγα για την Αθήνα, όπου και παρουσιάστηκα την καθορισμένη ημέρα. 

27. Αρραβώνας... γάμος...

Φεύγοντας από το σπίτι τα απογεύματα για το γραφείο, έβλεπα μιά κοπέλα να κεντά κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου στην αυλή. Τόλμησα και ρώτησα τη σπιτονοικοκυρά μου ποιά είναι η κοπέλα και μου απάντησε ότι είναι η μικρότερή της αδελφή που έμενε στο διπλανό σπίτι με κοινή αυλή. Σιγά-σιγά έμαθα όλη τη σύνθεση της οικογενείας της, τις ασχολίες των μελών και συγγενών της, τα πρόσωπά τους κ.λπ. και ένα μεσημέρι του Οκτωβρίου του 1949 γυρνώντας από τη Στρατιωτική Λέσχη (ήταν το κλασικού ρυθμού τεράστιο σπίτι που ανήκε σε κάποια οικογένεια Δρίζη, με μεγάλη αυλή στην οποία μετά τη λήξη του Κ/Σ πολέμου οργανώνονταν δεξιώσεις και συνεστιάσεις κι’ οι Κοζανίτες και Κοζανίτισες χάζευαν από τα κάγκελα της αυλής ώσπου κάποτε καλύφθηκαν με καλάμια) είδα το γηραιό πατέρα της να κάθεται στην είσοδο του υπογείου, αγναντεύοντας την αυλή και τον πάνω σε ύψωμα Ι.Ν. του Αγ.Νικάνορα, στην ανοικοδόμηση του οποίου είχε κι’ αυτός συμβάλλει. Τον χαιρέτισα, του είπα ποιός είμαι και χωρίς περιστροφές του ζήτησα το χέρι της κόρης του Κλεοπάτρας. Λέγοντάς μου «την ευχή μου νάχετε» μου άπλωσε το χέρι του το οποίο φίλησα κι’ ανέβηκα στο δωμάτιό μου. 

26. Πρώτη υπηρεσία στην Κοζάνη και Θεσσαλονίκη ως Γραμματεύς

Με καράβι έφυγα από Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη κι’ από κεί με λεωφορείο στην Κοζάνη, ντυμένος με κοντό χακί παντελόνι, με άρβυλα, κάλτσες χακί μέχρι το γόνατο και ζωσμένος με περίστροφο Σμιθ Ουένσον, σωστός πρόσκοπος. Τότε (1948) τα λεωφορεία και φορτηγά συγκεντρώνονταν στη Βέροια και Κοζάνη και δύναμη στρατού κάλυπτε τον ορεινό όγκο της Καστανιάς απ’ όπου και μέχρι σήμερα περνά ο δημόσιος δρόμος. Με την προστασία του στρατού οι δύο φάλαγγες, αντιθέτως κινούμενες, διασταυρώνονταν στο όριο των δύο νομών και μόλις περνούσε και το τελευταίο όχημα της μιας και της άλλης φάλαγγος, ο στρατός έφευγε. Γι’ αυτό και, αν καλά θυμάμαι, μέχρι τη λήξη του πολέμου κατά των Κ/Σ (Αύγουστος 1949) γίνονταν μόνο ένα δρομολόγιο Κοζάνης-Θεσσαλονίκης και αντιστρόφως.

25. Στο Ηράκλειο

                   

    Σε πολύ λίγο χρόνο, νομίζω στις αρχές Μαρτίου του 1948, μετατέθηκα στο Κέντρο Βασικής Εκπαιδεύσεως Ηρακλείου - Κρήτης, στις Ρουσές και ανέλαβα καθήκοντα επιλοχία κι' ας ήμουν λοχίας. Από την υπηρεσία μου εδώ θυμάμαι μόνο δύο περιστατικά.

24. στο Πεζικό...

  Εδώ θα περιγράψω και δύο ακόμα περιστατικά της υπηρεσίας μου στο Πεζικό.

23. Επιχειρήσεις στα Κρούσια, Καϊμάκτσαλαν...

    Κατά το τέλος Αυγούστου 1946, ήρθαν οι μεταθέσεις μας κι' ο καθένας πήγε στην κανονική του μονάδα, που για μένα ήταν το 516 Τάγμα Πεζικού. Με την άφιξή μου, με τοποθέτησαν αμέσως στον 1ο Λόχο και με διέταξαν να παρουσιαστώ σ' αυτόν που ήταν καπου στο πεδίο ασκήσεων. Ξαναφορτώθηκα το γυλιό μου, πήγα τον βρήκα, παρουσιάστηκα κανονικά σε στάση προσοχής στο διοικητή του υπολοχαγό Αθαν.Κ., που κι' αυτός ήταν από τη Μακρακώμη Λαμίας, ο οποίος απλώνοντας το χέρι του μου είπε χαμογελαστός «καλώς όρισες δεκανέα. Κάτσε κάπου και θα τα πούμε στο λόχο». Με την επιστροφή μας μου ανέθεσε τη διοίκηση της πρώτης ομάδας της πρώτης διμοιρίας που δεν ήταν συμπληρωμένη διότι στα κέντρα κατατάξεως αρκετοί απαλλάσσονταν σαν ασθενείς, πάσχοντες από «αριστερή» πλευρίτιδα.