Τα Χριστούγεννα μαζευτήκαμε όλοι οι αξιωματικοί, Έλληνες, Βέλγοι, Ολλανδοί και Αμερικανοί στο "καρέ των αξιωματικών" και έκπληκτοι είδαμε στολισμένο χριστουγεννιάτικα με το μεγάλο δένδρο, με λογής-λογής χρυσίζουσες μπάλες και λαμπάκια που λαμπύριζαν και κάτω από αυτό ένα σωρό κουτάκια περιτυλιγμένα με γυαλιστερά χαρτιά διαφόρων χρωμάτων. Κάποια στιγμή μπήκε ένας ανώτερος αξιωματικός του ναυτικού, ίσως ο κυβερνήτης του πλοίου και λέγοντας "Merry Christmas" πλησίασε τους αξιωματικούς του. Όλοι μαζί τραγούδησαν, στη γλώσσα τους βέβαια, το χριστουγεννιάτικο τραγούδι τους. Το ίδιο έκαναν και οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί, είπαμε και μεις το "Χριστός γεννάται σήμερον...". Στη συνέχεια, ο Αμερικανός χαιρετώντας με χειραψία τον καθένα ξεχωριστά και επαναλαμβάνοντας το "Merry Christmas", έδινε και το δώρο του. Σε μένα έτυχε μια βούρτσα γυαλίσματος παπουτσιών από πραγματική τρίχα που η συσκευασία της έδειχνε να κλείνει μέσα της κάτι πολύτιμο.
Ο καθένας που έπαιρνε το δώρο του, πήγαινε στην αίθουσα εστιάσεως, όπου μας περίμενε πλούσιο φαγητό και βεβαίως παγωτό. Τότε για πρώτη φορά έμαθα ότι οι Αμερικανοί μοιράζουν δώρα τα Χριστούγεννα και όχι την Πρωτοχρονιά όπως εμείς στην Ελλάδα. Κάτι ανάλογο βέβαια θα έγινε και για τους οπλίτες με τους οποίους ήταν και οι μουσικοί μας.
